روزهای سخت و غریبی بر ایران و مردمان بیپناهش میگذرد که شاید چون در دل آن هستیم، ابعادش را به خوبی درک نمیکنیم. انفعال و سکوتی عجیب بخش اعظمی از جامعه را فراگرفته است. نوعی بیحسی و رخوت و استیصال و سرخوردگی فراگیر، آمیخته با خشم و کلافگی پنهان که علل و زمینههایش البته پنهان نیست.
۲
تضعیف تدریجی جامعهی مدنی و خالیکردن انبان جامعه از نیروهای متکثرِ میانجی، در چنین روزهای سخت و حساسی نتایج خسارتبار خودش را نشان میدهد: وقتی که هر روز، متجاوزان آمریکایی و اسراییلی، ایران و مردمانش را به نابودی تهدید میکنند، اما از جانب جامعه پاسخ درخوری به آنها داده نمیشود.
۳
منطقا در چنین موقعیت خاصی و چنین روزهای خطیری، باید در همهی شهرهای کشور اجتماعات گستردهی ملی باجمعیت انبوه به دعوت احزاب سیاسی و سازمانهای مردمنهاد و انجمنهای غیردولتی و اتحادیههای صنفی و طیف وسیعی از گروههای مرجع و دارای نفوذ اجتماعی، شکل میگرفت تا فریاد اعتراضشان به تجاوز و تهدید علنی قدرتهای مستکبر را به گوش افکار عمومی جهان برسانند؛ باید بیانیهها و اعلامیههای مختلف، با زبان و بیان متنوع، توسط سازمانها و اقشار گوناگون خطاب به همتایانشان در کشورهای دیگر و نهادهای بینالمللی، رهبران مذهبی جهان، سیاستمداران و روشنفکران و هنرمندان و نویسندگان و دیگر شخصیتهای دارای نفوذ بینالمللی نگاشته میشد و چندین اقدام مشابه دیگر، تا هزینهی تجاوز به یک تمدن بزرگ چنین پایین نیامده … …


دانلود از کافه بازار






























































