حسین گنجی، روزنامهنگار و پژوهشگر هنرهای تجسمی که به همراه آرش تنهایی، کیوریتوری این نمایشگاه را برعهده دارد، پرسش از هویت ایرانی را به بررسی نسبت آثار با تجربه هنرمندان پیوند میزند؛ اینکه ایران چگونه موضوع تصویر شده و چگونه در شیوه دیدن و ساختن باقی مانده است.
گفتوگوی پیش رو به منطق انتخاب و همنشینی آثار، حدود خوانش هویتی و مسئولیت موزه در بازنگری مجموعهاش میپردازد.
_ عنوان «جستوجوی ایران» واجد نوعی پرسش و ابهام است. این جستوجو قرار است به چه پرسشی پاسخ دهد؟ آیا هدف، رسیدن به تعریفی مشترک از ایران و هویت ایرانی است؟
ابتدا مهم است که بگویم عنوان کامل نمایشگاه «جستوجوی ایران در گنجینه موزه هنرهای معاصر تهران» است. بخش دوم عنوان یعنی «در موزه هنرهای معاصر تهران»، هرچند در پوستر با حروف کوچکتری نوشته شده، اما جزئی از عنوان و تعیینکننده محدوده پژوهش است. نمیتوان درباره تمام هنر ایران ادعای جستوجو داشت؛ به همین دلیل با مجموعهای مشخص روبهرو هستیم و از خلال آن میپرسیم ایران چگونه موضوع دیدن و ساختن بوده و چه صورتهایی در تجربه هنرمندان پیدا کرده است و البته در گنجینه نگهداری میشود.
اگر از ابتدا تعریفی آماده داشتیم، یا پاسخ را میدانستیم، کافی بود آثاری را انتخاب کنیم که آن تعریف را تأیید کنند. در آن صورت، جستوجویی اتفاق نمیافتاد. ضمن اینکه خودمان جستوجو کردیم، مخاطب هم در کنار ما در این جستوجو همراه است. این جستوجو، ادامه دغدغهای دیرسال به قدمت صد سال اخیر است و پاسخ به این پرسش که: چگونه میتوان مدرن بود، ایرانی ماند و برای جهان حرف تازهای داشت؟ این جستوجو، ادامه دغدغهای دیرسال به قدمت صد سال اخیر است و پاسخ به این پرسش که: چگونه میتوان مدرن بود، ایرانی ماند و برای جهان حرف تازهای داشت؟ این مسأله در تجربه هنرمندان و اندیشه متفکرین ما صورتهای متفاوتی پیدا کرده است. …


دانلود از کافه بازار




























































