بازار
به گفته دانشمندان، قطر این جرم یخی که با نام «ED138 2026» شناخته می‌شود، احتمالاً بین ۶۰۰ تا ۱۵۰۰ کیلومتر است. بنابراین، این جرم احتمالاً آنقدر بزرگ است که گرانشِ خودش آن را به شکل یک کره درآورده باشد. این همان ویژگی کلیدی است که سیارات کوتوله را از سیارک‌ها و دیگر سنگ‌های کوچک فضایی متمایز می‌کند.
اگر «ED138 2026» واقعاً یک سیاره کوتوله باشد، رویداد بسیار مهمی محسوب می‌شود؛ چرا که اخترشناسان تاکنون تنها پنج سیاره کوتوله پلوتو(Pluto)، سرس(Ceres)، اریس(Eris)، هائومیا(Haumea) و ماکی‌ماکی(Makemake) را تأیید کرده‌اند.
کشف «ED138 2026» توسط «متیو هولمن»(Matthew Holman) انجام شد که در «مرکز اخترفیزیک هاروارد و اسمیتسونیان»(CfA) فعالیت می‌کند. این کشف در تاریخ ۱۳ اکتبر 2026 رخ داد؛ زمانی که هولمن در حال پردازش داده‌های پیشینِ رصدخانه روبین با استفاده از یک کد جستجو بود که آن را به همراه همکارش در CfA، «کوین نیپیر»(Kevin Napier) توسعه داده بودند.
این جستجو منجر به شناسایی جرمی مرموز در آن سوی مدار نپتون شد. این جرم با وجود فاصله بسیار زیاد از خورشید، نسبتاً پرنور بود؛ موضوعی که نشان می‌دهد ابعاد آن از میانگینِ سایر اجرامِ فرا-نپتونی بزرگتر است.
هولمن در بیانیه‌ای که روز سه‌شنبه (۲۷ اکتبر) منتشر کرد، یعنی همان روزی که خبر کشف جرم «ED138 2026» اعلام شد، گفت: واکنش اولیه‌ام ترکیبی از هیجان و ناباوری بود. اجرام اینچنینی بسیار کمیاب هستند؛ بنابراین بلافاصله شروع به بررسی کردم تا ببینم آیا خودم یا کدهای نرم‌افزاری دچار اشتباهی شده‌ایم یا خیر.
این بررسی‌ها شامل جستجویی دقیق در فهرست (کاتالوگ) داده‌های تلسکوپ «ورا روبین» بود؛ فهرستی که با وجود نوپا بودنِ این تلسکوپ، بسیار حجیم و گسترده است.
رصدخانه «ورا روبین» بر فراز کوه «سرو پاچون»(Cerro Pachón)، کوهی با ارتفاع ۲۶۸۲ متر در شمال شیلی به آینه‌ای اصلی با قطر ۸.۴ متر مجهز است. این تلسکوپ در آوریل ۲۰۲۵ نخستین نورگیری خود را انجام داد و در ژوئن همان سال، پروژه اصلی خود را با نام «بررسی میراث فضا و زمان»(LSST) که یک طرح ۱۰ ساله است، آغاز کرد. …
