بازار
«آتش فضایی» در زبان نظامیان آمریکایی یعنی ضربه‌ای هماهنگ به سامانه‌های فضایی طرف مقابل، هم با ابزار جنبشی، یعنی هر چه به برخورد و انفجار ختم شود، و هم با ابزار غیرجنبشی که از جنگ الکترونیک و لیزر شروع می‌شود و به هر چیزی می‌رسد که ماهواره را بی‌آنکه متلاشی کند از کار بیندازد. وایتینگ نام هیچ سلاح و هیچ برنامه‌ای را نبرد. همین نبردن خودش حرف دارد، چون پیش‌تر یک سرهنگ بازنشستهٔ نیروی فضایی به نشریهٔ «ایر‌اند اسپیس فورسز» گفته بود آنچه امروز در زرادخانهٔ پنتاگون هست بیشتر پارازیت و ابزار‌های الکترونیکی است که توان طرف مقابل را فقط مدتی و در یک منطقه محدود می‌کند، و فرمانده فضایی دارد دربارهٔ چیزی بزرگ‌تر از آن حرف می‌زند. تازگیِ ماجرا هم در محتوا نیست، در بلندی صداست؛ نشریهٔ ایویشن‌ویک می‌نویسد نسخه‌ای از همین خواسته‌ها سه سال است در فهرست اسپیس‌کام جا دارد، و تفاوتش با پیش فقط این است که حالا پشت میکروفون گفته می‌شود.
حساب ساده‌ای که با موشک جواب نمی‌دهد
ریک زلمن، معاون وایتینگ، در همان نشست مسئله را خیلی صریح گفت: اگر ده هزار ماهواره به کسی خدمات می‌دهند، هیچ‌کس سراغ زدن ده هزار تا با رهگیر‌های زمین‌پایه نمی‌رود. پیامش روشن بود. جنگ‌افزاری که به ازای هر هدف یک شلیک می‌خواهد، مقابل شبکه‌ای که هر روز بزرگ‌تر می‌شود، اصلاً در بازی نیست. به همین دلیل وایتینگ از گزینه‌هایی حرف زد که بتواند پهنه‌ای از ماهواره‌ها را یک‌باره از کار بیندازد و زلمن نامش را «اثر یک‌به‌چند» گذاشت و دو ابزار برایش برشمرد، حملهٔ سایبری و انرژی هدایت‌شده، یعنی لیزر و مایکروویو و هرچه از این خانواده است. …
