زمینشناسان اطلاعات و جزئیات کافی در اختیار ندارند تا بتوانند بلندترین قله زمین را در صدها میلیون سال پیش با دقت مشخص کنند. آلن کالینز، استاد زمینشناسی دانشگاه آدلاید استرالیا، در گفتوگو با وبسایت لایو ساینس میگوید: «متأسفانه، هرگز نخواهیم توانست به چنین سطحی از دقت و جزئیات دست پیدا کنیم.»
بااینحال، سرنخهایی که در رسوبات باقیمانده و محبوس در پوسته زمین یافت میشوند، میتوانند از عظمت قلهها و ارتفاعات پوشیده از برف در گذشتههای دور پرده بردارند. دانشمندان با بررسی این بخشهای پوسته زمین و تعیین عمقی که زمانی تا آن امتداد داشتهاند، میکوشند ارتفاع احتمالی کوهستانهای باستانی را تخمین بزنند.
کوهها در واقع بخشهایی از پوسته قارهای زمین هستند که در اثر برخورد تدریجی صفحات تکتونیکی به سمت بالا رانده میشوند. این پوسته بسیار سنگین است و ساختار آن بهمراتب گستردهتر از چیزی است که در سطح زمین میبینیم. حتی بلندترین قلهها، مانند اورست، بر بستری از پوسته ضخیم و عمیق تکیه دارند.
همانطور که برخورد صفحات زمین بخشهایی از پوسته را به سمت بالا میراند و قلههای کوهستانی را شکل میدهد، بخشهای دیگری از همین پوسته نیز به اعماق زمین فرو رانده میشوند. کالینز و زییی ژو، ژئوشیمیدان دانشگاه کرتین استرالیا، هر دو کوهها را از این نظر به کوههای یخی تشبیه میکنند که تنها بخش کوچکی از آنها از سطح بیرون است و قسمت عمده ساختارشان در زیر سطح پنهان میماند.
ژو به لایو ساینس میگوید: «میتوانیم استدلال کنیم یا حدس بزنیم که بزرگترین کوه در منطقهای قرار داشته که ریشههای عمیقی در پوسته زمین داشته است.»
برای مثال، زمینشناسان تخمین میزنند که ستون پوستهای زیر هیمالیا تا عمق حدود ۸۰ کیلومتری امتداد دارد. اگر این مقدار را با ارتفاع تقریبی ۹۰۰۰ متری اورست مقایسه کنیم، بلندترین کوه جهان در بهترین حالت تنها حدود ۱۴ درصد از ضخامت توده سنگیای را تشکیل میدهد که بخشی از آن است. …


دانلود از کافه بازار





























































