جدایی تلخ بوسکتس، مخالفت ویارئال با انتقال پارخو که گزینه اصلی جانشینی این اسطوره بود و مشکلات مالی، ژاوی را مجبور کرد تا روی هافبک متولد تاراگونا دست بگذارد. او با ۳٫۴ میلیون یورو گزینهای ارزان و کارآمد بود؛ نخستین قدم از هشت اقدامی که برای پر کردن خلائی بزرگ برداشته شد؛ خلائی که سه سال بعد، حتی بدون نیاز به بازی، تنها با آمدن رودری بسته شده است.
یافتن گزینه مناسب در این پست، یکی از دغدغههای اصلی باشگاه در این مدت بود؛ پستی که نماد سبک لاماسیا و ریتمدهنده بازی تیم است. بوسکتس نه به خاطر افت، بلکه برای پیوستن به مسی راهی میامی شد.
بوسکتس در آخرین فصلش ششمین بازیکن از حیث دقایق بازی تیم بود. باشگاه برای یافتن جانشین او گزینههای مختلفی را بررسی کرد؛ از تلاش با بودجه محدود برای جذب زوبیمندی، کیمیش یا لوسلسو گرفته تا گزینههای پرریسکی مثل آلیکس گارسیا یا فرسنِدا.
اما ژاوی که در فصل ۱۱-۲۰۱۰ با اوریول رومئو همبازی بود، پیشنهادهای جذابتری مثل ادرسون از آتالانتا را رد کرد و به سراغ محصول آکادمی رفت؛ حتی با اینکه خود بازیکن هم تصوری از این نقش نداشت. او دو سال قبل گفته بود: «نمیتوانم در بارسای ژاوی بازی کنم. اگر در آن سطح بودم، تا الان دعوت شده بودم.» او پس از پیوستن نیز گفت: «پر کردن جای خالی بوسکتس یک چالش است.»
انتقال اوریول رومئو با امضای قرارداد سه ساله انجام شد، اما او در فصل ۲۴-۲۰۲۳ کمتر از حد انتظار بازی کرد: ۱۴۳۵ دقیقه در ۳۷ مسابقه. او با وجود شروع فیکس، پس از سه ماه زیر سوال رفت و در نهایت نوزدهمین بازیکن پرکاربرد تیم شد.
این عملکرد برخی از نقاط ضعف او را نشان داد؛ نقاط ضعفی که خودش سالها قبل در پادکست «لا سوتانا» به آنها اشاره کرده بود: «وقتی بازیهایم را تحلیل میکردم، متوجه شدم از دقیقه ۶۰ به بعد دو یا سه توپ بیدلیل از دست میدهم. یاد سبک بازی ژاوی افتادم و به او پیام دادم تا راهنماییام کند. او پاسخ داد هنگام بازی از از دست دادن توپ متنفر بود و همین حس به او کمک میکرد.» …
