نانوذرات در سالهای اخیر به یکی از امیدبخشترین ابزارها برای توسعه نسل جدید دارورسانی تبدیل شدهاند. این ذرات میتوانند دارو را تا حدی از تخریب زودهنگام محافظت کنند، مدت حضور ماده فعال در بدن را افزایش دهند، امکان رساندن آن به بافت هدف را فراهم کنند و در برخی موارد عوارض ناخواسته درمان را کاهش دهند.
اما یک مشکل اساسی وجود دارد: نانوذره پس از ورود به بدن، دیگر در محیط کنترلشده آزمایشگاه قرار ندارد. اولین محیط پیچیدهای که با آن روبهرو میشود، خون است؛ سیالی مملو از پروتئینها، سلولها، لیپیدها و مولکولهای زیستی مختلف.
بهمحض تماس نانوذرات با خون، تعدادی از پروتئینهای موجود در پلاسما روی سطح آنها جذب میشوند و لایهای را تشکیل میدهند که به آن کرونای پروتئینی (Protein Corona) گفته میشود. این لایه عملاً یک پوشش زیستی جدید روی نانوذره ایجاد میکند و میتواند هویت زیستی آن را تغییر دهد.
پژوهشگران دانشگاه بازل (University of Basel) اکنون تلاش کردهاند این فرآیند را در شرایطی مطالعه کنند که شباهت بیشتری به جریان واقعی خون در بدن داشته باشد. این مطالعه با همکاری گروهی به سرپرستی اویا تاگیت (Oya Tagit)، استاد دانشکده علوم زیستی دانشگاه علوم کاربردی شمالغرب سوئیس (FHNW)، انجام شده است. نتایج پژوهش در مجله Advanced Materials Interfaces منتشر شده است.
بخش قابلتوجهی از مطالعات پیشین درباره کرونای پروتئینی روی نانوذرات سخت، از جمله نانوذرات طلا، متمرکز بوده است. اما بسیاری از نانوذراتی که برای کاربردهای بالینی و دارورسانی توسعه داده میشوند، ساختار سخت و صلب ندارند. …
