از این منظر، مقایسه نشست شنژن با کنفرانس یالتا در فوریه ۱۹۴۵، مقایسهای قابل تأمل است. در آن زمان، روزولت، چرچیل و استالین، بهعنوان رهبران سه قدرت اصلی پیروز جنگ جهانی دوم، درباره آینده سیاسی و امنیتی جهان پس از جنگ مذاکره کردند. با وجود اختلافهای عمیق سیاسی و ایدئولوژیک، هر سه رهبر به این درک رسیده بودند که پایان جنگ به توافقی برای مدیریت نظم جدید جهانی نیاز دارد.
البته هر یک از آنها اهداف متفاوتی را دنبال میکردند. روزولت به دنبال ایجاد نهادهای بینالمللی و جلوگیری از تکرار یک جنگ جهانی دیگر بود. چرچیل بیش از هر چیز نگران حفظ توازن قدرت در اروپا و موقعیت بریتانیا بود و استالین تلاش میکرد امنیت شوروی را از طریق گسترش حوزه نفوذ این کشور تضمین کند. آنچه این سه رهبر را در یالتا کنار هم قرار داد، لزوماً اشتراک دیدگاههایشان نبود، بلکه درک مشترک آنها از اهمیت تصمیماتی بود که میتوانست آینده چندین نسل را تحت تأثیر قرار دهد.
اما آیا میتوان ترامپ، پوتین و شی جینپینگ را از نظر نوع نگاه به قدرت و افق سیاسی با رهبران یالتا مقایسه کرد؟ پاسخ چندان ساده نیست. ترامپ معمولاً سیاست خارجی را با منطق معامله، فشار و گرفتن امتیاز پیش میبرد. پوتین بیشتر بر قدرت نظامی، ملاحظات امنیتی و حفظ حوزه نفوذ روسیه تکیه دارد. در مقابل، شی جینپینگ به دنبال تقویت جایگاه چین در نظام بینالملل و تثبیت نفوذ این کشور در بلندمدت است.
این تفاوت در رویکردها باعث میشود دستیابی به یک توافق پایدار میان این سه قدرت چندان آسان نباشد. بااینحال، یک نقطه مشترک میان آنها وجود دارد: هیچکدام از گسترش یک جنگ پرهزینه و خارج از کنترل سودی نمیبرند. ادامه درگیریها میتواند اقتصاد جهانی، بازار انرژی و حتی ثبات سیاسی بسیاری از کشورها را با مشکلات جدی روبرو کند. …

![[دکتر فرشاد رومی] نشست شنژن و آغاز بازآرایی نظم جهانی](/news/u/2026-11-20/ettelaat-n0o8b.webp)
دانلود از کافه بازار





![[دکتر فرشاد رومی] نشست شنژن و آغاز بازآرایی نظم جهانی](/news/u/2026-11-20/ettelaat-n0o8b.jpg)
![[دکتر سیروس احمدی نوحدانی] از یالتا تا شنژن](/news/u/2026-11-20/ettelaat-zy1ao.jpg)





























































































