اما این تمام ماجرای هوش مصنوعی نیست. براساس گزارش «هزینههای پنهان هوش مصنوعی بر محیط زیست» که زیر نظر مؤسسه دانشگاه ملل متحد برای آب، محیط زیست و سلامت (UNU-INWEH) منتشر شده، یکی از نگرانکنندهترین ابعاد این فناوری، هزینههای هنگفت محیط زیستی آن است؛ هزینههایی که بهندرت مورد توجه قرار میگیرند. برخلاف تصور رایج، هوش مصنوعی صرفاً پدیدهای نرمافزاری و مجازی نیست، بلکه بر بستر زیرساختی فیزیکی و عظیم شکل گرفته است. این زیرساخت، از معادن استخراج مواد معدنی کمیاب و کارخانههای تولید تراشههای پیشرفته گرفته تا مراکز عظیم داده، شبکههای گسترده انتقال اطلاعات و در نهایت انبوه زبالههای الکترونیکی را دربر میگیرد.
این فناوری روزانه حجم عظیمی از انرژی، آب، زمین و مواد اولیه را مصرف میکند و آلایندگی فراوانی را به محیط زیست تحمیل میکند. پیامدهای این آسیبهای محیط زیستی نیز بهشکلی نامتناسب بر دوش جوامع کمدرآمد و کشورهای درحالتوسعه سنگینی میکند. آموزش پرهزینه هوش مصنوعی
آموزش یک مدل هوش مصنوعی، فرایندی بسیار پیچیده، طولانی و انرژیبر است. در این فرایند، مدل باید میلیاردها پارامتر را با استفاده از حجم عظیمی از اطلاعات، شامل میلیاردها کلمه، تصویر و دیگر دادهها، تنظیم و بهینهسازی کند. این عملیات معمولاً از چند روز تا چند ماه طول میکشد و برای انجام آن به هزاران پردازنده گرافیکی پیشرفته نیاز است. مصرف برق هرکدام از این پردازندهها بسیار بیشتر از پردازندههای معمولی است و فعالیت آنها گرمای زیادی تولید میکند. دفع این گرما نیز به سیستمهای خنککننده قدرتمند و پرمصرف نیاز دارد. …
