دنیای اقتصاد: از سال ۱۴۰۰ نیروی اجتماعی جدیدی در ایران شکل گرفته که می‌توان آن را «طبقه متوسط فقیر» نامید؛ مفهومی که آصف بیات نخستین‌بار در تحلیل انقلاب‌های عربی به کار برد.

این پروژهٔ آکادمیک با مطالعهٔ میدانی در چهارده کارخانهٔ بزرگ در کرج و تهران و تبریز در سال‌های ۱۳۵۹ و ۱۳۶۰ و همین طور بازدید و مصاحبه در بیمارستان‌های کارگری، وزارت کار، وزارت صنایع، خانهٔ کارگر و دیگر نهادها به انجام رسیده است.

مجموعه گفت‌وگوهای با آصف بیات که توسط احمد غلامی و شیما بهره‌مند فراهم آمده جنبه‌های مهمی از زندگی و تکوین اندیشه بیات را روشن می‌سازد.

در مراسم اختتامیه یک هم‌اندیشی، آصف بیات و علی میرسپاسی، از دو منظر متفاوت اما مکمل، به نسبت میان «دانشگاه و عرصه عمومی» و «مراقبت از جامعه علمی» پرداختند.

در دورانی که جامعه ایران با مسائل و تنش‌های درهم‌تنیده مختلفی روبه‌رو است، همایش کنکاش‌های مفهومی و نظری درباره جامعه ایران فرصتی چهار روزه فراهم کرد که در آن جامعه‌شناسانی از نسل‌های مختلف درباره مفاهیم و نظریه‌های اجتماعی و کاربرد آنها در شرایط کنونی ایران صحبت کنند. روز چهارم و پایانی این همایش با …

خصلت کنشگری این است که حالت پارتیزانی به خود می‌گیرد. بنابراین کنشگر باید به سوالاتی پاسخ دهد که فکر می‌کند جواب آن سوالات را دارد. بنابراین وضعیت او، وضعیتی طرفدارگونه است و می‌تواند رویکردی ایدئولوژیک داشته باشد.

جلایی پور برخلاف برخی تحلیل‌ها از جمله تعبیر آصف بیات از خیزش ۱۴۰۱ به‌عنوان جنبش انقلابی، معتقد است ایران در شرایط انقلابی نیست، زیرا دولت پوشالی نیست، و علاوه بر آن گفتمان انقلابی منسجمی نیز وجود ندارد.