طی دهههای گذشته، توسعه صنایع آببر در مناطق خشک، گسترش کشاورزی فراتر از ظرفیت بسیاری از حوضههای آبریز، رشد نامتوازن شهرها و بیتوجهی به محدودیتهای محیطی، فشار فزایندهای بر منابع آب کشور وارد کرده است.
نمونههایی مانند دریاچه ارومیه، زایندهرود و تنشهای آبی خوزستان نشان میدهند که بحران آب تنها مسئلهای مربوط به حوزه آب نیست، بلکه نتیجه مجموعهای از تصمیمات فضایی، اقتصادی و مدیریتی است که در طول زمان اتخاذ شدهاند.
در ادبیات برنامهریزی فضایی، منابع آب یکی از مهمترین عوامل تعیینکننده ظرفیت توسعه مناطق محسوب میشوند. به بیان ساده، هر منطقه ظرفیت مشخصی برای استقرار جمعیت، فعالیتهای اقتصادی و توسعه کالبدی دارد و منابع آب بخش مهمی از این ظرفیت را تشکیل میدهند. هنگامی که توسعه از این ظرفیت فراتر میرود، نشانههای بحران بهتدریج آشکار میشوند.
در مقابل، تجربه برخی کشورهای منطقه نشان میدهد هماهنگی میان مدیریت منابع آب و برنامهریزی فضایی میتواند نقش مهمی در افزایش تابآوری و امنیت آبی داشته باشد. … …
