در ۲۴ ساعت گذشته نه تنها خبری از حمایت ۱۰۰ درصدی مردم از بیرانوند نبود که اتفاقا او تبدیل به سوژه جدید منازعه بین گروههای مختلف فکری، فرهنگی، سیاسی و ورزشی شد. از گروههایی که این افتخار را متعلق به ایران فارغ از هر نوع گرایش میدانستند تا آنهایی که گفتند و نوشتند خاک بر سر AFC با این انتخابش! از آنهایی که تفاوت جایزه بیرو با دایی و مهدوی کیا و کریمی را مطرح کردند که آن جایزه به بهترین بازیکن آسیا میرسید و این جایزه به بهترین بازیکن شاغل در آسیا داده میشود تا آنهایی که سخنرانی بیرانوند بعد از جایزه را برجسته کردند که از مردم عذرخواست و چقدر متین رفتار کرد. خسته از دو قطبی در مورد همه چیز!
دوقطبی یا چندقطبی بودن جامعه به صورت کلی امری منفی نیست. اصلا مگر میشود همه مردم یک جامعه آن هم جامعه نود و چند میلیونی سر یک موضوع با هم توافق داشته باشند؟ بخشی از نیروی محرکه هر جامعه تقابلهای فکری و سیاسی و فرهنگی است. البته اگر این تضارب آرا به رسمیت شناخته شود و گروهی به سمت حذف طرف مقابل حرکت نکند. با این حال آنچه طاقت فرسا شده راه افتادن دوقطبی درباره تک تک اتفاقات روزمره است. همین مورد بیرانوند را در نظر بگیرید. به صورت پیش فرض انتظار میرود وقتی بازیکن فوتبال یک کشور برنده جایزهای با عنوان مرد سال قاره میشود موجی مثبت بین مردم آن کشور و اهالی فوتبال راه بیفتد. انتظار میرود همه حمایت کنند و حتی اگر تصور میکنند آن بازیکن از لحاظ فنی چندان عملکرد فوق العادهای نداشته باز به احترام اینکه آن فرد هموطن آنهاست و این جایزه در نهایت به کشورشان رسیده همراهی و همدلی نشان دهند.
بیشتر بخوانید: علت انتخاب شدن بیرانوند به عنوان مرد سال آسیا، فاش شد …


دانلود از کافه بازار




































































































