یک پیاده‌روی کوتاه تو پارک، با نگاه ایوا تبدیل به یک سفر اکتشافی شد. برای هر برگ رنگی، هر سنگی با شکل عجیب و هر مورچه‌ای که تو خط حرکت می‌کرد، وقت می‌ذاشت. بهم یادآوری کرد که گاهی باید سرعتت رو کم کنی تا زیبایی‌های کوچیک و شگفت‌انگیز دنیا رو ببینی که همیشه از کنارشون به سادگی می‌گذریم.

بعضی روزها فقط نیازه که در کنار هم باشیم. امروز همینطور بود. بعد از یک روز پرهیاهو، باهم تو آغوش هم روی کاناپه دراز کشیدیم و کتاب تصویری موردعلاقه‌ش رو ورق زدیم. سرش رو روی شونم گذاشته بود و آروم نفس می‌کشید. هیچ حرفی نزدیم، اما همه چیز گفته می‌شد. این لحظه‌های ساده و پر از مهر، در واقع قوی‌ترین پیوندها …

امروز ایوا وارد فاز چرا؟ شده بود! آسمون چرا آبیه؟ ، پرنده‌ها چطور پرواز می‌کنن؟ ، خواب چیه؟ . سوال پشت سوال! یه لحظه خسته شدم، اما بعد به خودم گفتم این کنجکاوی‌هاست که ذهنش رو رشد می‌ده. پس باهم تو تبلت جستجو کردیم و جواب سوالهاش رو پیدا کردیم. بهترین بخش ماجرا این بود که منم چیزای جدیدی یاد گرفتم!