آنیسیوس مانلیوس سِوِرینوس بوئتیوس فیلسوف قرن 5 و 6 میلادی و سیاستمدار مهم رومی است که یکی از مهم ترین آثار فلسفی قرون وسطی را در زندان و حدودا یک ماه قبل از اعدامش نوشت. بوئتیوس به دلیل توطئه علیه امپراتور روم دستگیر و به زندان افتاد. حکم دادگاه او قطعی بود: اعدام. او پیش از اعدام در ناراحت کننده ترین وضعیت و در حالی که انتظار مرگ را می کشید یک پرسش فلسفی مهم را با خودش مطرح کرد: «چرا نباید از مرگ بهراسم؟» او سپس پرسش دوم را مطرح کرد: «یک عمر فلسفه خوانی به چه دردم خورد؟ آیا در این لحظه حساس که در آستانه مرگم، فلسفه می تواند مرا از غصه و ناراحتی رها کند؟»
ذهن ناآرام بوئتیوس غم و درد بزرگش را به کار بزرگ تبدیل کرد. قلم و کاغذ برداشت و در تاریکی سلولش شروع به نگارش مهم ترین رساله فلسفی اش کرد؛ رساله ای که سعی داشت پرسش های بالا را پاسخ دهد. این رساله «De Consolatione Philosophiae» یا «در باب تسلّای فلسفه» نام گرفت.
در ابتدای این رساله، بوئتیوس وضعیت وجودی خود را وصف می کند. او پشت درهای بسته زندان و در انتظار دشنه جلاد، آه و فغان سرداده و می گوید: «من که روزگاری در شکوفایی شور و ذوق خویش، شعر میسرودم، دریغا که اکنون، گریان و اندوهگین، ناگزیرم نغمههای غمانگیز سر دهم.»
در این لحظه، بانویی زیبارو به نام «فلسفه» یا حکمت بر بوئتیوس ظهور کرده و به او تسلی میدهد. بانوی فلسفه تلاش میکند ذات حکمت را برای زندانی شرح دهد و بدین طریق، اثبات کند که فلسفه حتی در لحظه مرگ نیز به سود آدمی است و میتواند تنشهای درونی وحشتناک ذات انسان را از بین برده و او را در آرامشی جاودان غرق کند. …


دانلود از کافه بازار
