در دوره پهلوی اول (۱۳۰۴-۱۳۲۰)، رضاشاه ایلات را مانع قدرت خود می‌دانست و سیاست اسکان اجباری عشایر که به تخته‌قاپو معروف شد را اجرایی کرد. این طرح نه برنامه‌ای رفاهی، بلکه استراتژی امنیتی برای درهم‌شکستن اقتدار ایلات قشقایی، بختیاری، لر، کرد، شاهسون و ترکمن بود.