قیمت طلا امروز




 تنش چین و ژاپن

 روزنامه دنیای اقتصاد / ۱۴۰۵/۰۸/۱۱

چرا چین، ژاپنِ دهه ۸۰ نیست؟

دهه ۱۹۸۰ میلادی را اگر نقطه‌عطفی در اقتصاد سیاسی بین‌الملل بدانیم، برهه‌ای است که در آن دولت‌های صنعتی و بانک‌های مرکزی قدرت آن را داشتند که با مداخله‌ای هماهنگ، مسیر جریان سرمایه و توازن قدرت اقتصادی جهان را تغییر دهند. توافق معروف پلازا در سپتامبر ۱۹۸۵ نماد بارز این رویکرد بود؛ نشستی در هتل پلازای نیویورک که طی آن وزرای دارایی و رؤسای بانک‌های مرکزی آمریکا، ژاپن، آلمان غربی، فرانسه و بریتانیا توافق کردند با دخالت همزمان در بازارهای ارز، ارزش دلارِ بیش‌از‌حد قدرتمند را کاهش دهند. هدف اصلی از این اقدام، مهار کسری تجاری رو به رشد ایالات متحده و فروکش کردن موج تنش‌های حمایتگرایانه در کنگره آمریکا بود.
 چرا چین،  ژاپنِ دهه ۸۰ نیست؟
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
پیامد فوری این توافق، جهش ناگهانی ارزش پول‌های ملی همچون ین ژاپن و مارک آلمان در برابر دلار بود. با این حال، اثرات بلندمدت این رژیم تعدیل ارزی برای همه بازیگران یکسان نبود. ایالات متحده فرصتی تنفسی برای بخش صنعتی خود یافت و گام‌به‌گام به سمت تسریع فرآیند مالی‌سازی اقتصادش حرکت کرد. آلمان غربی با تکیه بر انضباط آهنین پولی، جایگاه مارک را حفظ نمود و بستر لازم برای شکل‌گیری یورو را فراهم ساخت. بریتانیا نیز با تکیه بر عمق بازارهای مالی لندن، نقش خود را به عنوان مرکز تسویه ارزی جهان تحکیم بخشید. 

اما سرنوشت توکیو کاملاً متفاوت و تراژیک رقم خورد؛ صعود برق‌آسای ارزش ین، بانک مرکزی ژاپن را ناچار ساخت برای حمایت از صادرات و مهار رکود، سیاست‌های پولی بسیار انبساطی در پیش بگیرد. ترکیب نرخ‌های بهره پایین، نقدینگی ارزان و نظارت ناکافی بانکی، موتور محرک شکل‌گیری حباب بی‌سابقه در بازار مسکن و سهام شد.  ترکیدن این حباب در آغاز دهه نود میلادی، اقتصاد ژاپن را به درون مرداب رکود ساختاری موسوم به «دهه از دست‌رفته» پرتاب کرد. امروز و در شرایطی که شکاف ژئواکونومیک میان واشنگتن و پکن به اوج رسیده است، بسیاری از تحلیلگران این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا می‌توان با بازآفرینی نسخه مدرنی از توافق پلازا، مازاد تجاری عظیم چین را مهار و یوان را وادار به جهش کرد؟ پاسخ اقتصاد سیاسی به این پرسش، به دلایل ساختاری کاملاً منفی است. شکاف ژئوپلیتیک و استقلال راهبردی پکن

موفقیت توافق پلازا در سال ۱۹۸۵ بر یک فرض بنیادین استوار بود: همسویی کامل سیاسی و امنیتی کشورهای عضو در اردوگاه غرب و در بستر جنگ سرد. ژاپن و آلمان غربی امنیت ملی خود را به طور کامل به چتر دفاعی ایالات متحده گره زده بودند. در آن دوران، پذیرش دیکته‌های ارزی واشنگتن از سوی توکیو، هزینه‌ای اجتناب‌ناپذیر برای حفظ پیمان امنیتی دوجانبه و دسترسی امن به بازار مصرف آمریکا محسوب می‌شد. اما چینِ امروز یک رقیب سیستماتیک و کاملاً مستقل است که در بیرون از مدار امنیتی و نهادی غرب بازی می‌کند.  …



 کانال تلگرام ویستا  دانلود از کافه بازار





جمعه ۲۹ آبان ۱۴۰۵ - 20 November 2026