قیمت طلا امروز




 توقیف شد

 سایت عصرایران / ۱۴ ساعت قبل

از ملوک تا سوگند؛ قصه خانه پدری هنوز تمام نشده ....

آیا با توقیف یک فیلم واقعیتی اجتماعی را هم توقیف کرد؟ آیا اگر دوربین را خاموش کنیم، خشونت هم متوقف می‌شود؟ آیا حذف تصویر قتل از پرده سینما، مانع تکرار آن شد؟
 از ملوک تا سوگند؛ قصه خانه پدری هنوز تمام نشده ....
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
عصر ایران؛ امیر صدرا صیام - مرگ سوگند صیادی، دختر شانزده‌ساله کرمانشاهی، بار دیگر ما را به یاد صحنه‌ای می‌اندازد که کیانوش عیاری بیش از یک دهه پیش در فیلم «خانه پدری» به تصویر کشید؛ صحنه‌ای هولناک از قتل دختری به دست پدر و برادرش، به نام حفظ آبروی خانواده. آن روزها بسیاری از تماشای این صحنه بر پرده سینما برآشفتند. فیلم را خشن، تلخ و غیرقابل‌نمایش دانستند. اما حالا، سال‌ها پس از ساخته شدن آن فیلم، باید پرسید: آیا آنچه در «خانه پدری» دیدیم واقعاً از جنس خیال بود؟ و اگر چنین نبود، چرا به جای مواجهه با واقعیت، صورت مسئله را پاک کردیم؟

سوگند صیادی دیگر زنده نیست. بنا بر گزارش سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، این دختر نوجوان روز ۲۴ آبان ۱۴۰۵ در کرمانشاه، پس از ضرب‌وشتم، به دست پدرش از طبقه پنجم یک ساختمان به پایین پرتاب شد و جان باخت. جزئیات این پرونده و انگیزه‌های آن نیازمند رسیدگی و روشن شدن از سوی مراجع مسئول است، اما همین خبر تلخ کافی است تا دوباره با پرسشی قدیمی روبه‌رو شویم: چرا خانه، که باید امن‌ترین پناهگاه یک کودک باشد، گاهی به خطرناک‌ترین مکان زندگی او تبدیل می‌شود؟

«خانه پدری» داستان یک قتل و یک خانواده نیست؛ روایت چرخه‌ای از خشونت است که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود. عیاری در این فیلم، از قتل ملوک به دست پدر و برادرش آغاز می‌کند و در ادامه، سال‌ها از زندگی همان خانه را به تصویر می‌کشد؛ خانه‌ای که راز جنایت را در زیرزمین خود دفن کرده، اما هیچ‌گاه از پیامدهای آن رها نمی‌شود. جسد دفن می‌شود، اما خشونت زنده می‌ماند. سکوت برقرار می‌شود، اما حقیقت از میان نمی‌رود.

سرنوشت خود فیلم نیز به شکلی تلخ با موضوعش گره خورد. «خانه پدری» سال‌ها در محاق توقیف ماند. در دی‌ماه ۱۳۹۳، پس از آغاز نمایش محدود، خیلی زود از پرده پایین کشیده شد. پنج سال بعد نیز، در آبان ۱۳۹۸، پس از بازگشت دوباره به سینماها، با دستور دادستانی توقیف شد. گویی نمایش تصویری از خشونت علیه زنان، از خود آن خشونت تحمل‌ناپذیرتر بود. مسئله نه فقط نمایش یک صحنه تکان‌دهنده، بلکه مواجهه با واقعیتی بود که ترجیح داده می‌شد دیده نشود.

اما آیا با توقیف یک فیلم می‌توان واقعیتی اجتماعی را هم توقیف کرد؟ آیا اگر دوربین را خاموش کنیم، خشونت هم متوقف می‌شود؟ آیا حذف تصویر قتل از پرده سینما، مانع تکرار آن در خانه‌ها خواهد شد؟ …



 کانال تلگرام ویستا  دانلود از کافه بازار





چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵ - 18 November 2026