مردمان باستانی «مُچه» قربانیان انسانی را به خدایان خود تقدیم می‌کردند، از جمله خدایی موسوم به «آیاپایک» یا «گردن‌زن».

مردمان باستانی «مُچه» قربانیان انسانی را به خدایان خود تقدیم می‌کردند، از جمله خدایی موسوم به «آیاپایک» یا «گردن‌زن».

تهران- ایرنا- «خلق همه یکسره نهال خدای‌اند/هیچ نه برکن تو زین نهال و نه بشکن/ دست خداوند باغ و خلق دراز است/ بر حسک و خار همچو بر گل و سوسن/ گر نپسندی هم که خونت بریزند/ خون دگر کس چرا کنی تو به گردن؟» این ابیات طلایی از ناصرخسرو قبادیانی‌بلخی از شاعران بزرگ فارسی‌زبان در قرن پنجم (۳۹۴–۴۸۱ ه‍.ق) درباره …

نیکی یا بدی ظاهری زندگی انسان‌ها معیار عدالت الهی نیست. خداوند افراد نیک را در برابر خطا فوراً متوجه و اصلاح می‌کند، اما به گناهکاران ریشه‌دار مهلت می‌دهد تا در قیامت حساب‌رسی شوند. بنابراین، رفاه یا سختی دنیوی نشان‌دهنده قرب یا بعد از خدا نیست.

نیکی یا بدی ظاهری زندگی انسان‌ها معیار عدالت الهی نیست. خداوند افراد نیک را در برابر خطا فوراً متوجه و اصلاح می‌کند، اما به گناهکاران ریشه‌دار مهلت می‌دهد تا در قیامت حساب‌رسی شوند. بنابراین، رفاه یا سختی دنیوی نشان‌دهنده قرب یا بعد از خدا نیست.