بیهقی با روایت بوسهل به یادمان می‌آورد که خطرناک‌ترین چهره‌های قدرت، آن‌ها نیستند که فرمان می‌دهند، بلکه نجواگرانی هستند که زمزمه می‌کنند، نزدیکانی هستند که دروغ می گویند و خردمندانی هستند که سکوت می کنند.

محمدجعفر یاحقی با بیان‌ چرایی توجه به داستان «حسنک» می‌گوید: «تاریخ بیهقی» از پشتوانه‌های زبان فارسی است؛ البته در استفاده از واژه‌ها و عبارت‌هایش با توجه به تغییر معنا باید احتیاط کرد.