یکی از مهم‌ترین نیازهای اقتصاد ایران در دوره جدید، دسترسی به فناوری‌های روز، ماشین‌آلات مدرن و توسعه همکاری‌های بین‌المللی است. در دهه گذشته صنایع ایران با وجود تاب‌آوری در سال‌های تحریم، به دلیل محدودیت در انتقال فناوری، نوسازی تجهیزات و ارتباط با بازارهای جهانی، بخشی از توان رقابتی خود را از دست داده‌اند.

سال‌ها تجربه نشان داده هر زمان اقتصاد کشور به یک ثبات نسبی رسیده، مسیر رشد نیز هموارتر شده است. اما تداوم این ثبات بدون اصلاح ریشه‌ای در شیوه تصمیم‌گیری و کاهش موازی‌کاری نهادهای اثرگذار امکان‌پذیر نیست.