پکن پیش از تنش‌زدایی، پایه‌های قدرت سخت خود را استوار کرده بود؛ در دوران مائو به سلاح هسته‌ای دست یافته و مذاکرات دیپلماتیک را نیز با حفظ استقلال خود پیش می‌برد. دیپلماسی پینگ‌پنگ و دیدار‌های پنهانی بعدی با مقامات آمریکایی نه از موضع ضعف بلکه از جایگاه یک قدرت نوظهور صورت گرفت.

محمود سریع القلم، استاد دانشگاه، در کانال تلگرامی خود نوشت: «کانونی ترین علّتی که یک کشور بین المللی می شود، ساختار اقتصادی آن است. به محض اینکه دولتی تصمیم گرفت و مقرر کرد مسئولیت تولید، توزیع، کسب درآمد، ایجاد اشتغال و معاش مردم نزد او باشد، ضرورت بین المللی شدن اقتصاد و کشور خود را از میان برداشته …