خدایی که طاقت دیدنِ غصه‌هایت را ندارد. «شَفِیق» همان یار دلسوزی است که پا به پای دردهایت می‌نشیند تا زیر بار اندوه مچاله نشوی. کسی که با تمام خدایی‌اش، چنان غم‌خوار دلتنگی‌های کوچکِ توست که نمی‌گذارد هیچ دردی را به تنهایی به دوش بکشی.

خدایی که هیچ‌وقت اشتباهاتت را به رُخت نمی‌کشد. «مُقِیل» همان رفیقی است که وقتی پایت می‌لغزد، دستت را می‌گیرد و چنان غبارِ خطا را از لباست می‌تکاند که انگار هیچ‌وقت راه را کج نرفته بودی. او تمامِ تاوان‌ها را خط می‌زند تا دوباره با دلی سبک، به آغوشش برگردی.

از نام‌های پروردگار، شکسته‌بند، جبران‌کننده، مرهم دردهای دل؛ خدایی که بندزنِ ماهرِ دل‌های شکسته است. «جابِر» همان طبیبی است که شکستگی‌هایت را چنان با مهر می‌بندد که از روز اول هم محکم‌تر می‌شود و چنان زخمها و دردهایت را «جبران» می‌کند که یادت می‌رود روزی دلی از تو شکسته بود.

خدایی که نمی‌گذارد زیر بار زندگی خم شوی. «مُهَوِّن» همان پناهی است که زهرِ سختی‌ها را می‌گیرد تا از پا درنیایی. کسی که گره‌های کور را چنان برایت ساده و روان می‌کند، که یادت می‌رود روزی نگرانشان بودی

خدایی که هیچ‌وقت از تو غافل نمی‌شود. «حَفِی» آن رفیقی است که با تمام بزرگی‌اش، چنان با صمیمیت و اشتیاق احوالت را می‌پرسد که انگار تنها بنده او هستی. کسی که از مهربانیِ زیاد، حتی وقتی از او دوری، باز هم پیگیرِ تو و آرزوهای توست.

خدایی که حسابِ همه‌چیز دست اوست و هیچ خوبی و بدی پیشش گم نمی‌شود. داوری که پاداش و تنبیهش از روی خشم نیست، بلکه عینِ عدالت است. دیّان یعنی پناهِ امنِ کسی که حقش ضایع شده؛ خدایی که خیالت راحت است ترازوی حسابش خطا نمی‌کند.

حنان یعنی خدایی که از بنده‌اش دل نمی‌کَنَد؛ آن‌قدر دلسوز است که اجازه نمی‌دهد ترس از گناه، راهِ برگشت را ببندد. او هرگز بنده را رها نمی‌کند و با وجودِ بی‌نیازی، باز هم حواسش به بنده‌اش هست.