بسیاری از تحولات ژئوپلتیکی جهان امروز، از جنگ اوکراین و رقابت فزاینده آمریکا و چین گرفته تا بحران‌های خاورمیانه، تنها با بررسی رویدادهای روز قابل فهم نیستند، بلکه ریشه در نظریه‌های کلاسیک ژئوپلتیک دارند که بیش از یک قرن پیش بنیان گذاشته شدند.

مقاله اخیر مایکل بکلی و هال برندز در فارین افرز با عنوان «هارتلند در برابر ریملند»، اگرچه در ابتدا بازگشتی به یک نظریه کلاسیک ژئوپلیتیک به نظر می‌رسد، اما بررسی تحلیلی پیشِ رو نشان می‌دهد که این مقاله در واقع روایتی راهبردی برای تعریف میدان اصلی رقابت قدرت‌ها در نظم جهانی آینده و روشن شدن جایگاه ایران …

اکوایران: ریملند نه‌تنها از هارتلند بزرگ‌تر و پیشرفته‌تر است، بلکه به اندازه‌ای متنوع است که می‌تواند به‌عنوان یک اقتصاد جهانی خودکفا عمل کند. در مقابل، هارتلند همچنان ائتلافی محدودتر است که بر صنایع متمرکز و دولت‌های شکننده تکیه دارد.

اکوایران: پکن طی چند دهه تلاش کرده است خود را در شریان‌های جهانی‌شدن، شبکه‌های مخابراتی، کابل‌های زیردریایی، شرکت‌های تجاری و کشتیرانی، جای دهد و آن‌ها را به منبعی از قدرت راهبردی تبدیل کند.