«ننه حسین» که رد آفتاب سوختگی روی گونه های استخوانی و گردنش خودنمایی می کند می گوید ؛ «در فصل کار هر روز باید در گرمای ۴۰ تا ۵۰ درجه بسوزیم تا لقمه نانی به دست آوریم.»

در صنف زنان کارگر فصلی، پیر و جوان معنایی ندارد. همه سنی در این دسته حضور دارند، از دختر ۱۹ساله تا پیرزن ۷۵ساله‌ای که کتف و کولش در این راه خمیده است. 

یک روانشناس و مشاور خانواده گفت: کار مضاعف زنان در مزارع و مشاغل سخت در درازمدت را باعث شکستگی و تحلیل رفتن جسمشان می‌داند که ساختار عاطفی آنان را در نظام خانواده متزلزل و همچنین سایه محبتشان از فرزندانشان دریغ و نهایتاً کانون گرم خانواده، در سایه خستگی وعدم امنیت آنان در رابطه با همسرانشان از بین می‌رود.

زنان کارگر فصلی همواره از نبود امنیت شغلی بیشتری رنج می‌برند؛ این زنان به دلیل محدودیت‌های اجتماعی مجبور به فعالیت های یدی در مزارعی می شوند که نه تنها فعالیتشان از مردان کمتر نیست بلکه کاهی از حجم کار آنان نیز به مراتب بالاتر و برابری دستمزد دارند.