بهگزارش نیواطلس، با وجود آنکه آمریکا بزرگترین ظرفیت راکتورهای هستهای جهان را در اختیار دارد، از دههی ۱۹۷۰ در مقایسه با بسیاری از کشورها در وضعیت عقبماندهتری قرار گرفته است. آمریکا در همان دهه هم رآکتورهای زایا و هم بازفرآوری سوخت هستهای را کنار گذاشت؛ تصمیمی که به انباشت حدود ۹۴هزار تن پسماند هستهای سطحبالا انجامید. این مواد خطرناک که معمولاً بیفایده تصور میشود، طبق برنامهریزیها باید بیش از ۱۰۰هزار سال دور از هرگونه تماس با دنیای بیرون دفن بماند.
در عمل، پسماندها ترکیبی از عناصر رادیواکتیو و ایزوتوپهای بسیار ارزشمند هستند. سوخت مصرفشدهی هستهای هنوز حدود ۹۰ درصد از اورانیوم و پلوتونیوم خود را حفظ کرده است. افزونبراین، ایزوتوپهایی مانند استرانسیم ۹۰، رودیوم ۱۰۳، پالادیوم ۱۰۵ تا ۱۱۰ و آمریسیوم ۲۴۱ نیز وجود دارند که در کاربردهای پزشکی، صنعتی، فضایی و زمینی بهکار میروند.
برآورد میشود همین ایزوتوپها در انبارهای پسماند حدود ۲۴ میلیارد دلار ارزش داشته باشند و سوخت اورانیوم و پلوتونیوم نیز ارزشی در حد تریلیونها دلار ایجاد کند؛ بهطوری که ارزش ایزوتوپها در برابر چنین رقمی، ناچیز به نظر میرسد.
پسماند هستهای باید با امنیت کامل نگهداری شود و امکان استخراج و استفاده مجدد نیز وجود داشته باشد …
