تا زمانی که صدام زنده بود یعنی سال ۱۳۸۲ ؛همه فرماندهان اتفاق نظر داشتند که اسمی از علی هاشمی نباشد.

ابروهایش را در هم کشید و خیلی جدی و محکم گفت: «صد بار دیگه هم سوریه و جاهای خطرناک برم، دینم ادا نمی‌شه. یه پاسدار باید همیشه جایی سینه ش رو سپر کنه که عمق بحران و خطر باشه. وجوب جهاد برای یه پاسدار تا لحظه شهادت ادامه داره.

اینجا معراج‌الشهدای بهشت زهرای تهران است، جایی که دیوارهایش نفس درد را می‌شناسند و خانواده‌ها وارد لحظاتی می‌شوند که هیچ قلبی برای آن آماده نیست. هوا سنگین است؛ نه از سکوت، بلکه از دلتنگی‌ای که انگار روی شانه‌ها می‌نشیند. اینجا، اولین دیدار دوباره آغاز می‌شود؛ لحظه‌ای که دنیا برای چند دقیقه‌ای متوقف …

چشمان ابراهیم عادت به جستجوی نا محرم نداشت. افسار چشمانش آن قدر در دستش بود که هنگام تماشای تلویزیون مراقب بود که به چهره زنی خیره نشود.