عمران صلاحی در 1 اسفند 1325 متولد شد و در 11 مهر 1385 درگذشت. دوستی او با حسین منزوی، دوستی‌ای پایدار و معروف بود که برای مدت‌ها نقل انجمن‌های ادبی تهران بود.

 عمران صلاحی، مردی که خنده را با خرد و طنز را با فضیلت گره زده بود، یگانه طنزپردازی که در قلمش سادگی عامیانه با فرهیختگی روشنفکرانه به وحدتی ناب می‌رسد.

 عمران صلاحی شاعر بود اما شعرش در سایه طنزش ماند. اکبر اکسیر این موضوع را دسیسه‌ای می‌خواند و می‌گوید نتوانستیم چهره واقعی او را بشناسیم.

زهرا بذرافکن- خبرنگاره گروه فرهنگ: «سرگذشت خصوصی من چندان جالب و پر ماجرا نیست. البته می‌توانم آن‌ را هیجان‌انگیز کنم. مثلا از مبارزاتی حرف بزنم که نکرده‌ام و از کسانی شاهد بیاورم که در قید حیات نیستند و از عشق‌هایی بگویم که هیچ موردی ندارد، اما چه کاری است. در این مملکت همین طوری هم به آدم وصله می‌چسبانند.» …

نامش بر تارک طنز ایران می‌درخشد، مردی که طنز را سلاحی برای جوامع سیاست‌زده می‌دانست و کار طنزنویسی را کاری بغایت سخت توصیف می‌کرد.

سعید بیابانکی، از شاعران طنزپرداز معاصر گفت: هرکدام از اشعار طنز عمران صلاحی به یک خبر یا اتفاق سیاسی، اجتماعی یا فرهنگی اشاره دارد و البته آن‌قدر خلاقانه و بامهارت سروده شده که تاریخ انقضا ندارد.

عمران صلاحی، متولد ۱۳۲۵ و درگذشته به سال ۱۳۸۵، از شاعران مطرح و نیز یکی از بهترین و موفق‌ترین طنزپردازان معاصر به شمار می‌رود.