بنابر روایت مهر، از منظر این استاد حوزه، بدعت زمانی شکل میگیرد که فردی بدون پشتوانه معتبر دینی، چیزی را به دین نسبت دهد که جزو آن نیست یا حکمی را که در دین وجود دارد، انکار کند و از مجموعه آموزههای دینی کنار بگذارد. به همین دلیل، نوآوری در عرصههای مختلف زندگی لزوماً مذموم نیست؛ آنچه مورد نکوهش قرار گرفته، نوآوری و دخلوتصرف بیدلیل در دین و احکام الهی است.
بدعت در دین چه تفاوتی با نوآوری دارد؟
واژه «بدعت» در کاربرد دینی به معنای واردکردن امر تازهای در دین و نسبتدادن آن به شریعت، بدون دلیل و مجوز معتبر است. این مفهوم با نوآوری در دانش، فناوری، شیوههای زندگی و دیگر عرصههای اجتماعی تفاوت دارد؛ زیرا نوآوری در این حوزهها میتواند مفید و حتی ضروری باشد.
اما اگر کسی حکمی را به خداوند نسبت دهد که از سوی او تشریع نشده است، یا حلال و حرام الهی را بدون مستند معتبر تغییر دهد، مرتکب عملی میشود که در آموزههای اسلامی بهشدت نکوهش شده است.
قرآن کریم در آیه ۵۹ سوره یونس میفرماید:
«قُلْ آللَّهُ أَذِنَ لَکُمْ أَمْ عَلَی اللَّهِ تَفْتَرُونَ»
مضمون آیه این است که آیا خداوند به شما اجازه داده است چنین حکمی صادر کنید یا به او نسبت ناروا میدهید؟
همچنین در آیه ۱۴۰ سوره انعام، قرآن کریم کسانی را که بدون مجوز الهی حلال و حرام را تغییر میدهند، نکوهش میکند. از این منظر، نسبتدادن حکم بیدلیل به خداوند، صرفاً یک اشتباه شخصی نیست؛ بلکه میتواند به تحریف آموزههای دینی و گمراهی دیگران منجر شود.
چرا بدعتگذاری از انحرافات بزرگ دینی به شمار میرود؟
اهمیت بدعتگذاری از آن جهت است که فرد بدعتگذار ممکن است برداشت یا خواسته شخصی خود را بهعنوان حکم خداوند معرفی کند و از این طریق، مرز میان تعالیم واقعی دین و باورهای ساختهشده را از بین ببرد. …


دانلود از کافه بازار

