فیلم «بمیر، عشق من» (Die, My Love)، جدیدترین ساخته‌ی کارگردان صاحب‌سبک، لین رمزی است که پس هشت سال به دنیای سینما بازگشته؛ نقدهای این فیلم هم اخیرا منتشر شده و تا اینجا بازخوردهای مثبتی دریافت کرده است.

فیلم «بمیر عشق من» (Die My Love) محصول سال ۲‌۰۲۵، به کارگردانی لین رمزی، یک درام روان‌شناختی آمریکایی است که جسارت زیادی در ورود به قلمرویی کمتر کاوش شده در سینما دارد؛ فروپاشی ذهنی و افسردگی یک مادر پس از زایمان. این فیلم بیش از آنکه قصه‌گو باشد، یک «تجربه حسی» است که مخاطب را

دی‌کاپریو با فیلم «نبرد پشت نبرد» ساخته پل توماس اندرسن، یک اثر اکشن اندیشمندانه با گروهی پرستاره، به میدان آمده است. در مقابل، لارنس در «بمیر، عشق من» ساخته لین رمزی، یکی از عریان‌ترین و فراموش‌نشدنی‌ترین بازی‌های کارنامه‌اش را ارائه می‌دهد.

«بمیر عشق من» فیلمی است که رنج را نه نمایش می‌دهد و نه پنهان می‌کند؛ بلکه ما را وارد آن می‌کند، در دلش غوطه‌ور می‌سازد و اجازه می‌دهد تجربه‌ی زیسته‌ی آن را لمس کنیم.