امیر مقیسه مدیر سرمایه‌گذاری شرکت نفت گفت: در منطقه بیشتر از قراردادهای مشارکت در تولید استفاده می شود اما در ایران به دلایل قانونی اجازه استفاده از این مدل را نداریم.

در آزادگان که مخزن مشترک است و طرف عراقی در آن سوی مرز بی‌وقفه برنامه توسعه خود را پیش می‌برد، همین تصمیم‌گیری چندلایه به‌طور مستقیم می‌تواند به از دست رفتن بخشی از سهم برداشت ایران از مخزن مشترک بینجامد.

در میان اعداد بزرگ و ذخایر عظیم، شکافی عمیق میان ظرفیت بالقوه و بهره‌برداری واقعی از منابع نفت و گاز ایران دیده می‌شود. ثروتی که بر زمین مانده، بیش از آن است که تنها با سرمایه محدود و فناوری فرسوده به آن دست یافت.

تقی‌پور تصریح کرد: سرمایه‌گذاری در صنعت نفت و گاز با اعداد بسیار بالایی همراه است. هر قرارداد IPC به طور متوسط حتی اگر مکانیزمی مانند FTP داشته باشیم و ریسک شرکت‌ها را کاهش دهیم، باز هم به سرمایه‌گذاری حداقل ۵۰ تا ۱۲۰ میلیون دلار نیاز داریم.