کم کمک زمستان می‌رود نزد دیروز. بهار با همه گل‌ها، نسیم‌ها و باران‌ها می‌آید تا که تأسیس اصل کند، زیبایی‌های به غارت رفته در زمستان را. به یاری کوه‌ها، برفاب‌ها، شقایق‌های کوهی و علف‌های خودروی زیبا، دوباره تأسیس کند که ما همه دستیاران بهاریم.

من دست کم به چهار دلیل، از روی خیرخواهی، خودم را دوست می‌دارم. ضمن این که تنها یک دلیل حقیقی است و دیگر نیازی به آن سه دلیل دیگر نیست و اگر هم یک دلیل کافی نیست، آن سه دلیل هم کافی نخواهد بود.

تجویز من برای تو این است که چون شعری نوشتی، برای مردم بخوان تا چیزی در دلت گره نشود. از همین‌جا که می‌روی تا به خانه برسی، در کوچه و خیابان و میدان گاه به آواز بلند شعر بخوان.

ای دورها سلام! خوش به حال شما دورها که هر چیز خوبی پیش شما در دورهاست. هر چیز خوبی، از دورها می‌رسد.

رکنا: شبکه نمایش به مناسبت سالروز تولد مهدی فتحی، بازیگر شاخص سینمای ایران، فیلم سینمایی «دستمزد» را با حضور بازیگرانی چون محمد صالح علا، مهدی فتحی، فرزانه کابلی و مریم معترف، سه‌شنبه 25 آذر ساعت 19 پخش می‌کند.

از بازیگرانی که در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند می‌توان محمد صالح علا، مهدی فتحی، محمدرضا کسرایی، فرزانه کابلی، مریم معترف و سید احمد مهدوی مرندی هاشمی را نام برد.

شبکه نمایش همزمان با زادروز مهدی فتحی، بازیگر ماندگار سینما و تلویزیون ایران، فیلم سینمایی «دستمزد» را روانه آنتن می‌کند؛ اثری که یکی از نقش‌آفرینی‌های شاخص این هنرمند فقید را در خود جای داده است. 

اگر کسی از محبوبش جدا شده باشد و در فراق باشد، یلدا شب سختی است و دیرتر می‌گذرد. من آرزو می‌کنم که هموطنانم، همان‌طور که اجداد ما این شب را برای همدلی و با هم بودن ابداع کردند؛ در شب یلدا بیشتر با هم باشند، همدل‌تر شوند و برای همدلی یک انار هم کافی است.

زشت‌های عزیز! کاش دست‌کم، خود ما هنگامی که عاشقیم، برای هم یک دسته گزنه یا شاخه‌ای گل خرْزهره بفرستیم که درواقع ما زشت نیستیم. فهم‌مان از زیبایی دچار اشکال است.

اصل همة ما شکر است. راست گفته که ما در فصلی از زندگی «نبات»‌یم و در فصل دیگر «قند»یم و در فصلی «طبرزد». شکر سخت‌شده‌ای است که خاصیت دارویی دارد.

محمد صالح‌علا، بازیگر، شاعر، نویسنده، مجری، فیلمساز و ترانه‌سرایی را همه دوستداران فرهنگ و هنر می‌شناسند. او کارش را از سال ۱۳۴۷ با قصه‌نویسی و قصه‌خوانی در رادیو آغاز کرد و سپس به نویسندگی متن برنامه‌ها و نمایشنامه‌ها پرداخته است.

هنرمند آژیر خطر در جامعه است، سنسوری هوشمند است. دائماً خطرها را به جامعه گوش‌زد می‌کند و خودش دائماً گوش به زنگ است. تا در هر رویداد قهری خود را پیش مرگ مردم کند. 

ترانۀ پیشینیان، شراب پیشینیان، ساقی و ساغر پیشینیان همیشه یکجور بوده و مستی و خماری مشابهی داشته. به عکس امروز، انگور همان انگور است، اما ما را گاهی خمار و خراب و گاهی شاد و درست و گاهی هم شنیده شده که مخاطب را کور کرده و مقتول ساخته است! 

تصویری از پشت صحنه فیلم «تیغ و ابریشم» محصول سال ۱۳۶۴ را ملاحظه می‌کنید که مسعود کیمیایی کارگردان فیلم را در حال مرتب کردن موهای محمد صالح‌علا بازیگر فیلم نشان می‌دهد.

تصویری از پشت صحنه فیلم «تیغ و ابریشم» محصول سال ۱۳۶۴ را ملاحظه می‌کنید که مسعود کیمیایی کارگردان فیلم را در حال مرتب کردن موهای محمد صالح‌علا بازیگر فیلم نشان می‌دهد.

تصویری از پشت صحنه فیلم «تیغ و ابریشم» محصول سال ۱۳۶۴ را ملاحظه می‌کنید که مسعود کیمیایی کارگردان فیلم را در حال مرتب کردن موهای محمد صالح‌علا بازیگر فیلم نشان می‌دهد.

تصویری از پشت صحنه فیلم «تیغ و ابریشم» محصول سال ۱۳۶۴ را ملاحظه می‌کنید که مسعود کیمیایی کارگردان فیلم را در حال مرتب کردن موهای محمد صالح‌علا بازیگر فیلم نشان می‌دهد.

تصویری از پشت صحنه فیلم «تیغ و ابریشم» محصول سال ۱۳۶۴ را ملاحظه می‌کنید که مسعود کیمیایی کارگردان فیلم را در حال مرتب کردن موهای محمد صالح‌علا بازیگر فیلم نشان می‌دهد.

تصویری از پشت صحنه فیلم «تیغ و ابریشم» محصول سال ۱۳۶۴ را ملاحظه می‌کنید که مسعود کیمیایی کارگردان فیلم را در حال مرتب کردن موهای محمد صالح‌علا بازیگر فیلم نشان می‌دهد.

تصویری از پشت صحنه فیلم «تیغ و ابریشم» محصول سال ۱۳۶۴ را ملاحظه می‌کنید که مسعود کیمیایی کارگردان فیلم را در حال مرتب کردن موهای محمد صالح‌علا بازیگر فیلم نشان می‌دهد.

تصویری از پشت صحنه فیلم «تیغ و ابریشم» محصول سال ۱۳۶۴ را ملاحظه می‌کنید که مسعود کیمیایی کارگردان فیلم را در حال مرتب کردن موهای محمد صالح‌علا بازیگر فیلم نشان می‌دهد. (عکس درون متن)

سلام به دزدهای عزیز! دزدهای نازنینی که این روزها چرخ‌شان نمی‌چرخد. دست‌شان خالی است، دلشکسته‌اند، از گذشته با حسرت و حرمان یاد می‌کنند. از آن سال‌ها که ما مردم درهای خانه‌هامان باز بود و کثیرالرماد و جبان‌الکلب بودیم.

سلام به دزدهای عزیز! دزدهای نازنینی که این روزها چرخ‌شان نمی‌چرخد. دست‌شان خالی است، دلشکسته‌اند، از گذشته با حسرت و حرمان یاد می‌کنند. از آن سال‌ها که ما مردم درهای خانه‌هامان باز بود و کثیرالرماد و جبان‌الکلب بودیم.

پس آخر ما چه کنیم؟ آن هم با این گرانی! نه می‌توانیم اعتراض کنیم، نه دولت به ما اجازه می‌دهد که اعتصاب کنیم. تازه اجازه هم بدهد اعتصاب کنیم، به کار ما رسیدگی نمی‌شود. می‌گویند بهتر؛ اصلاً چه کسی به شما اجازه داد دزد باشید؟

امروز می‌توان اغلب دلتنگی‌ها را به کمک مشاوره یا دارو درمان کرد. اما برخلاف برخی آگهی‌های تبلیغاتی، نمی‌توان جوانی را به پیرها بازگرداند.

سیب‌ها به خاطر سینما می‌رسند و به خاطر سینما از درخت می‌افتند....

آخر کجا بروم که آنجا نباشی؟ تازه من دوستت دارم. زیرا که در عالم خیال، نه کسی پیر می‌شود، نه تغییر شکل می‌دهد. در عالم خیال، کسی که سی سال پیش تازه و نو بود، امروز همچنان تازه، زیبا و شاداب است.

من چه کار باید بکنم؟ چگونه باید بیندیشم؟ به چه‌ها باور نداشته باشم تا انسان بهتری باشم؟....

خانه خراب می‌شویم از بی‌خورشیدی زودتر و از بی‌ماهی به آهستگی. که اگر ماه ما نباشد، کمتر از یکی دو سال زمین نابود می‌شود. آنها برای ما یک خط کش زمانی هستند. به زیبایی و آرامش، عمر ما را خط‌کشی می‌کنند.