گرایش بخشی از افکار عمومی عراق به جریان مقاومت و رأی به نامزدهای آن، نشان‌دهنده تمایل به اداره فرآیند سیاسی توسط این جریان تلقی می‌شود. یکی از مطالبات اصلی این بخش از جامعه، مخالفت با ایالات متحده و خروج کامل نیروهای آمریکایی از خاک عراق و نیز رهایی از پیامدهای حضور آمریکا در این کشور عنوان می‌شود؛ …

گمان نمی‌کنم آمریکایی‌ها جرأت انجام اقدامی نظامی یا جنایتکارانه مشابه آنچه دو روز پیش در ونزوئلا انجام دادند را علیه ایران داشته باشند؛ زیرا آنان پیش‌تر شانس خود را در عملیات «طبس» در سال ۱۹۸۰ آزمودند، زمانی که تنها چند ماه از پیروزی انقلاب اسلامی گذشته بود.

تنها امتی که از حمایت واقعی از غزه عقب ماند، اعراب بودند؛ آنها تنها به کمک‌های انسانی بسنده کردند، آن هم در چهارچوبی که اسرائیل اجازه می‌داد. کشورهایی چون مصر و اردن نیز پرونده نبرد را بر اساس فشارهای داخلی و شعار «نکشاندن مردم خود به جنگ» مدیریت کردند.

نیروهای مقاومت، جریان‌های سیاسی، نخبگان فرهنگی و شهروندان عراقی، این تصمیم را رد کردند و آن را اقدامی علیه گروه‌هایی دانستند که نقشی اساسی در مقابله با اشغالگری آمریکا، دشمن صهیونیستی و گروه‌های تروریستی ایفا کرده‌اند و همواره به خرد سیاسی و تجربهٔ میدانی شناخته می‌شوند.