تا زمانی که نظمی جایگزین و پایدار در منطقه شکل نگیرد و مولفههای قدرت در آن تثبیت نشود، تداوم جنگ و تنش، ویژگی ساختاری این دوره گذار خواهد بود. در این میان، ایران نه یک بازیگر حاشیهای، بلکه یکی از معماران اصلی نظم در حال ظهور است.
بنبست راهبردی: شکست منطق «پیروزی سریع»
آمریکا و رژیم صهیونیستی جنگ را با این فرض آغاز کردند که ضربهای قاطع و کوتاه، ساختار فرماندهی ایران را فرو خواهد پاشاند و تهران را به عقبنشینی وادار میکند. این فرض، بر اساس واقعیات میدان، شکست خورده است. تحلیلها نشان میدهد که آمریکا و اسرائیل «قادر به تحقق اهداف اصلی خود، از جمله تغییر حکومت، نابودی برنامه هستهای و بازگشایی تنگه هرمز از طریق زور، نیستند» و در عوض با یک «جنگ فرسایشی واقعی» روبهرو شدهاند.
ارزیابیهای نظامی نیز تردید جدی درباره امکان دستیابی به اهداف موردنظر در بازههای زمانی کوتاه مانند «سه روز» را تأیید میکنند. آنچه میدان نبرد نشان داده، برتری مطلق تسلیحات متعارف نیست، بلکه توانایی ایران در تحمیل یک الگوی «فرسایشی» به طرف مقابل است: وسعت سرزمینی، پراکندگی جمعیت و توانمندیهای نامتقارن – موشکها و پهپادهای ارزانتر و شبکه متحدان منطقهای – به ایران اجازه میدهد درگیری را بدون نیاز به برابری با قدرت آتش متعارف آمریکا یا اسرائیل، طولانی کند.
حتی پس از ماهها بمباران، زرادخانه موشکی و پهپادی ایران، نهتنها بهطور قابلتوجهی بازسازی شده و توان تولید آن حفظ شده است، بلکه نسبن به قبل تقویت شده است. این بنبست، مهمترین نشانه فروپاشی نظم قدیم است: نظمی که در آن، اراده واشنگتن و تلآویو میتوانست تحولات منطقه را در چارچوب دلخواه خود شکل دهد، دیگر وجود ندارد.
فروپاشی نظم امنیتی قدیم از درون …


دانلود از کافه بازار




































































































