پانته‌آ پناهی‌ها را با گوناگونیِ نقش‌هایش می‌شناسیم. بازیگری بادرایت و فکور که هر بار با پذیرش نقشی جدید، بخشی دیگر از توانایی‌هایش در هنر بازیگری را به رخ می‌کشد. هنرمندی که با وجود تکثرِ نقش‌هایش هیچ‌گاه درجا نمی‌زند، متنوع بودن یک نقش را در نظر می‌گیرد و کیفیتِ بازی را به امور دیگر ارجح می‌داند. 

در روزگاری که هر خانواده چند بچه ریز و درشت داشت فوتبال سرگرمی اصلی پسربچه‌ها در مدرسه و خیابان بود. روزگاری در دهه ۶۰ و ۷۰ فریاد «پاس بده!» یا «گل شد!» در همه جا می‌پیچید.