قرار بود محمدرضا تورجی زاده را به فرماندهی گروهان منصوب کنند اما زیر بار نمی رفت. شرط گذاشت. شرطش این بود که از سه شنبه تا عصر چهارشنبه کسی با او کاری نداشته باشد.

پانزدهم اسفند بود. یک هفته از شهادت آقای ایران می گذشت. هوا داشت کم کم روشن می شد که ناگهان کروز آمد و همه جا دود شد و خاک.

از دی ماه 65 تا سال ۶۷ امیدو ناامیدی شده بودند رفیق روزهای خانواده غلامرضا اما این امید بود که پیروز میدان شد و خبر شهادتش رسید.

فریاد ای پسر فاطمه منتظر تو هستیم بالا رفت. این بار پرده که کنار رفت تو در قامت تابوتی مزین به پرچم جمهوری اسلامی رخ نمودی. تابوتی که جان‌مان را با خود به آسمان می‌برد و من هنوز هم به خود دروغ می‌گفتم.

23 خرداد ماه بود. هنوز خیلی ها شاید برای نماز صبح هم بیدار نشده بودند. انفجار پشت انفجار یعنی حمله دشمن. جنگ شروع شده بود.

سیمین دخت وحیدی همان بانوی انقلابی ای که شعر سلاحش بود و نامش همیشه همردیف شاعرانی همچون مشفق کاشانی، سپیده کاشانی، حمید سبزواری، شاهرخی و... بود.

هفتم تیرماه سال 60 که جلسه حزب جمهوری را در سرچشمه تهران منفجر کردند، بهشتی با شهادتش، خط بطلانی کشید بر هر آنچه منافقان و بنی صدر بر ضد او به هم بافته بودند.

مصطفی اعجوبه ای بود برای خودش، اعجوبه ای که جمع ما بین اضداد بود.

چشم و دلم برایت می لرزید همان طور که برای حاج قاسم می لرزید؛ همان طور که برای حضرت روح الله می لرزید و همان طور که برای آقای شهیدمان.

بخش فرشته های میناب به دهمین دوره جایزه کالای فرهنگی با الگوی ایرانی اسلامی اضافه شد.