این‌نوحه شب چهارم محرم آن‌سال که هیات‌های مختلف مذهبی در کشور برای دو طفلان زینب (س) و حر بن یزید ریاحی روضه می‌گیرند، در هیات روضه‌العباس تهران خوانده شد. سبک آن‌ نیز نوحه‌ای است که سینه‌زن‌ها و عزاداران ضمن پاسخ‌گفتن بندهایی از آن، سینه می‌زنند و فرازهایی را هم به تکرار ابیات نوحه می‌پردازند. 

هیئتی‌های آن‌سال‌ها این‌سبک را می‌شناسند که در شهادت حضرت زهرا (س) با شعر «از پگاهان تا دل شب، کَس نداند من چه دیدم» و در شهادت امام رضا (ع) با شعر «تا رضا از زهر کینه، گشته قلبش پاره‌پاره» ارائه شد. 

طاهری این‌واحد را با عنوان «یا حیدر، دلخونم از غم‌های تو» در فاطمیه سال ۱۳۸۵ خواند؛ شب شهادت ایام فاطمیه اول. 

این‌نوحه به‌سبک واحد خوانده شده و دو نوحه واحد را پشت سر هم شامل می‌شود که بنی‌فاطمه آن‌ها را در سومین‌شب فاطمیه دوم ۱۳۸۵ در چیذر خوانده است. 

این‌نوحه روز ۱۹ آبان ۱۴۰۳ همزمان با روز شهادت حضرت زهرا (س) خوانده شد و مربوط به فاطمیه اول آن‌سال است.

حاج‌منصور ارضی این‌نوحه را صبح روز ششم فاطمیه اول آن‌سال خواند.