در اواخر دهه‌ ۳۰، وقتی بازجویان از شکستن سکوت جوانی روستایی به نام هوشنگ امینی (معروف به ورامینی) درمانده بودند، مردی متهم به ۶۷ قتل در اطراف تهران، نامی به میان آمد که هیچ نسبتی با این ماجرا نداشت؛ پرویز یاحقی.

در تاریخ موسیقی ایران، نام‌هایی هستند که فقط با صدا و نغمه‌شان شناخته نمی‌شوند؛ بلکه حضوری انسانی‌تر و رازآلودتر دارند. پرویز یاحقی از همین نام‌هاست. ویولن‌نوازی که زخمه‌هایش بیشتر از آن‌که تکنیکی باشند، اعتراف‌اند؛ اعتراف به اندوه، به تنهایی، به گناهِ ناگفته‌ انسان.

ابوالحسن داودی با اشاره به اینکه اولین کارهای نقدنویسی خود را با مجله فیلم و سه تفنگدار معروفش عباس یاری، هوشنگ‌ گلمکانی و مسعود مهرابی آغاز کرده، گفت: از هم پاشیدن گروه سه نفره مجله فیلم و دور شدن این سه نفر برای من‌ مانند تصویری از ایران‌ امروز بود.