پائولونیا بومی چین و شرق آسیا است و به دلیل سرعت رشد فوق العاده، طبقه بندی آن به عنوان یک گونه سریع الرشد، توجه بسیاری را جلب کرد. گفته می شود این درخت می تواند در سال چندین متر رشد کند و در کمتر از ۸ سال به بلوغ صنعتی برسد. چوب آن سبک، مقاوم و مناسب برای ساخت مبلمان، تخته چندلایه و صنایع دریایی است.
بازاریابی تهاجمی شرکت های فروش نهال، این باور را ایجاد کرد که کاشت پائولونیا راهی میان بر برای دستیابی به ثروت است. متأسفانه، بسیاری از کشاورزان بدون بررسی ارزیابی تأثیرات زیست محیطی و بدون مجوز وزارت جهاد کشاورزی، اقدام به کاشت این درخت در زمین های شمالی و مناطق کویری کردند. این اقدامات عجولانه، پایه های اصلی یک فاجعه اکولوژیک را بنا نهاد. بحران آب؛ اصلی ترین دلیل جرم بودن کاشت پائولونیا
مهم ترین و جدی ترین دلیل ممنوعیت این درخت، مصرف بالای آب است. ایران در کمربند خشک و نیمه خشک جهان قرار دارد و میانگین بارش سالانه آن کمتر از یک سوم میانگین جهانی است. در چنین اقلیمی، کاشت درختی که نیاز آبی فوق العاده بالایی دارد، یک اقدام علیه امنیت ملی است.
یک درخت پائولونیا در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری، روزانه بین ۵۰ تا ۱۵۰ لیتر آب مصرف می کند. این میزان مصرف، آب را به صورت مستقیم از سفره های زیرزمینی و منابع آبی سطحی مکش می کند. در قانون توزیع عادلانه آب و قوانین حفظ منابع آبی، هرگونه اقدام که منجر به کاهش ذخایر آبی شود، قبیح و ممنوع اعلام شده است. …
