پذیرایی در چِرَغو ساده و صمیمی بود؛ شلغم و چغندر پخته، زردک، مویز و نخود برشته. پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها از خاطرات خشکسالی، سفرهای پیاده به مشهد و عروسی‌های قدیمی می‌گفتند. در پایان شب، صاحب‌خانه با تشکر، مهمانان را بدرقه می‌کرد و سوسوی فانوس‌ها در تاریکی شب محو می‌شد.

در شب‌های تاریک و سرد روستاهای خراسان، پیش از روشنایی برق، آیینی به نام «چِرَغو» قلب خانه‌ها را گرم می‌کرد. با غروب خورشید، اهالی روستاها به خصوص در جنوب خراسان با فانوس و چراغ توری به خانه‌ای می‌رفتند که نوبت میزبانی‌اش بود. نور چراغ‌ها بر دیوارهای گِلی می‌رقصید و فضا را گرم می‌کرد. چندین خانواده در …