همگی‌شان به پوشال، خمیرمقوایی، دستمال‌کاغذی و یا دوباره به کاغذ تبدیل می‌شوند.

هم میان گود است و مشغول میل زدن و کباده کشیدن وهم پای اجاق‌گاز ایستاده و با آن دست و پنجه خوشمزه‌ای که از نه‌نه به ارث برده باسترما پلو و پیچاق قیمه بار می‌گذارد.

نه تولد است و نه جشن پایان سال، اما صدای ریتم و آواز از یکی از کلاس‌های پایه نهم در مدرسه‌ای دولتی در قم شنیده می‌شود. دانش‌آموزان شاد و سرحال، ریتم «لا، می، سل...» آهنگ گیلکی «آها بوگو» را در دستگاه شور گرفته‌اند.

صدای چرخ سفال کارگاه حاج عسگر هنوز هم در کوچه پسکوچه‌های لاله‌جین همدان می‌پیچد؛ کارگاهی به قدمت ۳قرن که ۷نسل حاج عسگر در آن گل نرم را شکل دادند. حاج عسگر عسگری پدر سفال ایران لقب گرفته و به تازگی تصاویری از کارگاه، هنر و سبک زندگی‌اش در کتاب‌های درسی جاخوش کرده‌است.