اسماعیل می گوید: «من به دخترها درآمدم را نمی‌گویم. می‌گویم بدبختم و توی استارباکس قهوه می‌فروشم. باید خودم را بخواهند، نه پولم را… ». از این کلکش حسابی خنده‌ام می‌گیرد و فکر می‌کنم اسماعیل حالا حالاها تنها می‌ماند. مگر اینکه خدا واقعا پارتی بازی کند و خودش برایش ترتیب خواستگاری بدهد! 

توقعش را نداریم، اما پایه‌های ارزانِ بی‌اصالت بالاخره روزی می‌شکنند. هنگامی که یک رابطه، یک رفاقت یا حتی یک باور می‌شکند، نه فقط خودش از بین می‌رود، بلکه بخشی از روان ما را که به او تکیه داده بود به نابودی می‌کشاند.

اینجا، در کانادا، ما دو نفر از دو سوی یک جبهه‌ی خونین قدیمی به هم رسیده بودیم؛ بدون پرچم، بدون مرزهایی برای جنگیدن و بدون خشم‌های تحمیلی. حالا در آخرین ایستگاه دنیا، می‌شد با پرچم و زبانی تازه به کشفِ هم بکوشیم.

بعضی‌ها می‌گویند اینکه اینجا نباید در خانه‌ی دیگران را بزنی، خوششان نمی‌آید. نباید به آدم‌ها چیزی بدهی، اگر بخورند و بدتر شوند می توانند از تو شکایت کنند. اصلا این‌ها به دست‌پخت ما ایرانی‌ها عادت ندارند و می‌‌ریزند دور.

پت با هفتاد سالگی‌اش و الیزابت با زانوهای دردناکش، بیرون نمی‌آیند تا مثل یک قهرمان دنیا را عوض کنند. بیرون می‌آیند چون کمک‌کردن ساده‌ترین شکلِ زنده‌بودنِ راستین است. چون در عمق وجود هر انسانی یک نیاز آرام و بی‌صدا هست: اینکه ردی از خودش روی قلب کسی بگذارد.

فرایند ثبت‌نام دخترم در مدرسه کمتر از ده دقیقه طول کشید و هیچ هزینه‌ای پرداخت نکردیم. از ما هیچ پرسشی درباره‌ی دین و عقیده نشد و حتی آزمون ورودی هم نگرفتند.

حقیقت این است که مهاجر، جایی در شکافِ میانِ «گذشته‌ی ناتمام» و «آینده‌ی پُرابهام» گیر افتاده است. هر صدا، شیء، رنگ یا بویی، می‌تواند تار و پودِ «حال» را دچار تردید و از هم گسستگی کند. می‌تواند حال را بدزدد و او را در فضایِ شناوری معلق نگه دارد. 

هیچ‌وقت حسابِ خوبی‌های‌تان را نگه ندارید؛ سنجابی بازیگوش باشید که، در عینِ هوشمندی، دنیا را با فراموش‌کاری‌اش جای سبزتر و زیباتری می‌کند.

به عنوان یک شیمیست فکر کردم آیا پشت تولید این شوینده‌های رقیقِ کم‌کف در کانادا حقیقتی پنهان است؟ اصلا چرا اینجا شرکت‌ها برای تولید مایع‌های غلیظ و باصرفه با هم رقابت نمی‌کنند؟ چرا ده‌ها برند مختلف شوینده وجود ندارد؟ یعنی راه و رسم سود و تولید را بلد نیستند؟ 

به عنوان یک شیمیست فکر کردم آیا پشت تولید این شوینده‌های رقیقِ کم‌کف در کانادا حقیقتی پنهان است؟ اصلا چرا اینجا شرکت‌ها برای تولید مایع‌های غلیظ و باصرفه با هم رقابت نمی‌کنند؟ چرا ده‌ها برند مختلف شوینده وجود ندارد؟ یعنی راه و رسم سود و تولید را بلد نیستند؟ 

هیچ بلاگری به شما نمی‌گوید برای اجاره یک آپارتمان یک خوابه در تورنتو باید ساعتی ۴۴ دلار دستمزد بگیرید، درحالی‌که درآمد کار جنرال_ اگر پیدا کنید_ فقط ساعتی ۱۷ دلار است. یا در سبد هیچ مهاجری، پیاز و کاهو و انگور و پرتقال و گوجه نمی‌بینید. چون یک دانه پرتقال حدود ۲ دلار است و نیم کیلو انگور ۷ دلار! و چهار …

یک نفر به زن پیشنهاد کمک داد. اما زن با قاطعیت رد کرد و گفت خودم می‌توانم ! این جمله‌اش را دوست داشتم. اینکه با وجود اضافه ‌وزن، بیماری یا سالمندی هنوز می‌توانند از خانه بیرون بیایند، می‌توانند کار پیدا کنند، خرید کنند و کارهای شخصی‌شان را انجام بدهند یعنی اینکه از زندگی حذف نشده‌اند. 

الهه گفت: انگار ما از غرب خیلی چیزها را تقلید کرده‌ایم بدون اینکه حاضر باشیم فرهنگ و قوانین آن را بشناسیم یا بپذیریم. گویی توی خواب راه می‌رویم. و من فکر کردم هیچ جامعه‌ای با ادا در آوردن و شو‌آف متمدن و مترقی نمی‌شود.

چرا یک زن باید با حجمی از اضطراب برای زیبا و جوان ماندن زندگی کند؟ چرا نتواند به‌راحتی پیر شود؟ و اصلاً چرا پیر شدن در جامعه‌ ما مترادف با نازیبایی تعریف شده است؟ آیا این نفی زندگی و بی‌ارزش کردن تجربیاتش نیست؟

چرا یک زن باید با حجمی از اضطراب برای زیبا و جوان ماندن زندگی کند؟ چرا نتواند به‌راحتی پیر شود؟ و اصلاً چرا پیر شدن در جامعه‌ ما مترادف با نازیبایی تعریف شده است؟ آیا این نفی زندگی و بی‌ارزش کردن تجربیاتش نیست؟

بانوی مسنی که موهایش را پفکی درست کرده می‌گوید می‌بینی؟ ما را هر جا بکارند سبز می‌شویم، ما دانه‌های شگفت‌انگیزی هستیم. فقط یک زمین خوب لازم داشتیم. بعد می‌پرسد، یک بلیط کنسرت علیرضا قربانی اضافه دارم. می‌خواهی؟!

نوید خسته است. می‌گوید مهاجرتش یک داستان مفصل دارد که می‌شود ازش کتاب نوشت. فرار از افغانستان تا رسیدن به برزیل و جابه‌جایی در ده کشور و رسیدن به خاک کانادا. یاد بادبادک‌باز خالد حسینی می‌افتم. بهش می‌گویم کتاب را بخواند؛ قشنگ است.

بعد فکر می‌کنم زندگی پس از مرگ، لابد چیزی است شبیه مهاجرت. هر آنچه اندوخته‌ای، داشته‌ای، بوده‌ای و حتی آرزو کرده‌ای را باید رها کنی؛ تهی از خویش، در جهان جدید، همه را از اول بسازی... اگر عمرت قد بدهد!

فکر کردم مری حالا بعد از سالها دیگر درختش را دوست ندارد؛ چون درخت بیشتر از آن‌که سایه و زیبایی‌ و طراوت برایش بیاورد، زحمت می‌آورد. زحمتی که برای سن و سال مری زیادی است.

فکر کردم مری حالا بعد از سالها دیگر درختش را دوست ندارد؛ چون درخت بیشتر از آن‌که سایه و زیبایی‌ و طراوت برایش بیاورد، زحمت می‌آورد. زحمتی که برای سن و سال مری زیادی است.