رویارویی با ایران سابقهای طولانی در تاثیرگذاری بر تحولات سیاسی در نقاط بسیار دوردست دارد. نزدیک به نیم قرن پیش، تسخیر سفارت آمریکا در تهران به شکست جیمی کارتر در برابر رونالد ریگان در انتخابات ریاستجمهوری سال ۱۹۸۰ آمریکا کمک کرد. امروز نیز جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای آمریکا متحمل شکستی سنگین شدند که بخشی از آن ناشی از واکنش منفی به رویکرد جنگطلبانه دونالد ترامپ در قبال ایران بود. مشکلات سیاسی داخلی رئیسجمهور، یکی از دلایلی است که میتوان امیدوار بود در سال ۲۰۲۷ درگیریها در خاورمیانه کاهش یابد؛ روی کار آمدن کابینهای جدید در اسرائیل نیز میتواند دلیل دیگری باشد. با این حال، نبود یک جنگ تمامعیار، به معنای برقراری صلح نخواهد بود.
نشریه اکونومیست با پرداختن به این موضوع نوشت، سال گذشته هم گستره قدرت نظامی آمریکا و اسرائیل را آشکار ساخت و هم — همچون بسیاری از جنگهای پیشین آنان — محدودیتهای آن را نمایان کرد. برتری در میدان نبرد به دستیابی به راهحلهای سیاسی منجر نشده است. در سال ۲۰۲۷، جنگ با ایران همچنان بسیاری از پیشفرضهای دیرینه درباره موازنه قوا و امنیت در منطقه را تضعیف خواهد کرد. در تمامی این محاسبات، ترامپ همچنان بهعنوان عاملی پیشبینیناپذیر باقی خواهد ماند. فرض کنید رئیسجمهور از شکست در داخل کشورش پشیمان شده و برنامههایش برای حمله هوایی مجدد به ایران را کنار گذاشته است. ایران، امتیاز میدهد؛ تنگه هرمز را باز میکند و با مذاکره در مورد برنامه هستهای خود موافقت میکند. سپس ترامپ به سمت یک توافق عجله میکند. این توافق شکننده و پر از حفره است. هیچ کس انتظار ندارد که این توافق دوام بیاورد یا برنامههای هستهای ایران را به طور قطعی محدود کند. اما این به رئیسجمهور اجازه میدهد تا اعلام پیروزی کند - و این جنگ نیست.
این سناریو کاملا محتمل است. اما به همان اندازه ممکن است رئیسجمهور مسیر کاملا متفاوتی را در پیش بگیرد. در این ماجرای «انتخاب مسیر پیش رو» در سیاست خاورمیانهایاش، ترامپ که زخمخورده و خشمگین است، به این نتیجه میرسد که کسب یک پیروزی نظامی چشمگیر، بهترین راه برای نجات اعتبار اوست. او بار … …


دانلود از کافه بازار










































































































































