خوانشی از «خانه پدری» کیانوش عیاری که با پیوند زدن سرنوشت ملوک به قتلهای امروز، خشونت خانوادگی، پدرسالاری و سکوت اجتماعی را به پرسش میکشد.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
«خانه پدری» «کیانوش عیاری» از آن دست فیلمهایی است که نمیتوان آن را در محدوده زمان داستانیاش محصور کرد، فیلمی که هرچه از زمان وقوع روایتش فاصله میگیریم، ارجاعات بیرونیاش هولناکتر و معاصرتر میشوند. با مرور اتفاقات اخیر درباره قتل «سوگند صیادی»، «ملوک»، دختر مدفون در زیرزمین یک خانه قدیمی، دیگر فقط شخصیت یک فیلم نیست. او در نام دخترانی تکرار میشود که سرشان بریده میشود، با ضربات چاقو جان میبازند یا از طبقات مرتفع به پایین پرتاب میشوند. خانه پدری نه بهمثابه بازنمایی خشونتی متعلق به گذشته، بلکه بهعنوان آینهای در برابر اکنونی که هنوز نتوانسته است زن را از مالکیت مردانه رها کند، اکنونی که در آن، با وجود تمام ادعاهای پیشرفت، فناوری، سواد و اتصال به جهان، هنوز گاهی خانه امنترین مکان برای پنهان کردن خشونت علیه یک دختر بیدفاع است.
فیلم خانه پدری این خشونت را بهمثابه پدیدهای تاریخی، ساختاری و بازتولیدشونده در لایههای مختلف جامعه بازنمایی میکند، خشونتی که نه با پایان یافتن یک دوره تاریخی از میان میرود و نه با تغییر شکل ظاهری خانواده و مناسبات اجتماعی متوقف میشود. عیاری در این فیلم خانه را به یک آرشیو زنده از جنایت تبدیل میکند، خانهای که دیوارهایش حافظه دارند، زیرزمینش حامل حقیقتی مدفون است و سکوت اعضای خانواده به اندازه دستهای قاتل در استمرار آن جنایت نقش ایفا میکند.
ملوک، شخصیت محوری و در عین حال غایب فیلم، از همان آغاز در موقعیتی قرار میگیرد که گویی پیشاپیش از حق حیات، دفاع و حتی روایت کردن خود محروم شده است. پدر، در جایگاه قدرت مطلق خانوادگی، نه به دنبال حقیقت است و نه در پی شنیدن صدای دخترش. آنچه برای او اهمیت دارد، حفظ تصویری است که جامعه از خانوادهاش خواهد داشت. …