پس از کلمبیا، سائوتومه و پرنسیپ با ۳۲۰۰ میلیمتر و پاپوآ گینه نو با ۳۱۴۲ میلیمتر در رتبههای دوم و سوم کشورهای پرباران قرار دارند. جزایر سلیمان، پاناما، کاستاریکا، ساموآ، مالزی، برونئی و اندونزی نیز در میان ۱۰ کشور نخست این فهرست دیده میشوند.
وجه مشترک بسیاری از کشورهای پرباران، موقعیت جغرافیایی آنها در نزدیکی خط استوا است. بخش قابلتوجهی از این کشورها در محدوده منطقه همگرایی درونحارهای قرار دارند؛ منطقهای که در آن جریانهای باد دو نیمکره به یکدیگر میرسند و زمینه افزایش صعود هوا و شکلگیری بارش را فراهم میکنند. دسترسی به منابع رطوبتی و سواحل گسترده نیز در افزایش بارش برخی از این کشورها نقش دارد.
در سوی دیگر، شمال آفریقا و خاورمیانه سهم بالایی از فهرست خشکترین کشورهای جهان را به خود اختصاص دادهاند. پس از مصر، لیبی با ۵۶ میلیمتر، عربستان سعودی با ۵۹ میلیمتر، قطر با ۷۴ میلیمتر، امارات متحده عربی با ۷۸ میلیمتر و بحرین با ۸۳ میلیمتر قرار دارند.
الجزایر، موریتانی، اردن و کویت نیز دیگر کشورهای حاضر در این فهرست هستند. در مجموع، میانگین بارش سالانه جهان حدود ۹۹۰ میلیمتر اعلام شده است.
این مقایسه فقط یک رتبهبندی جغرافیایی نیست؛ اختلاف شدید بارش میان کشورها نشان میدهد موقعیت جغرافیایی، الگوهای گردش جو، نزدیکی به منابع رطوبت و شرایط اقلیمی چگونه میتوانند میزان دسترسی مناطق مختلف به آب را تعیین کنند. کد مطلب 998000
