بازگشت یک شاهکار ایرانی به صحنه

   سجاد پورقناد؛ موسیقیدان و مدرس دانشگاه /  این مطلب را حسن رحیمی، آهنگساز و مدرس موسیقی، 16 مرداد پس از اجرای ارکستر سمفونیک تهران، در جمعی صمیمی مطرح کرد. «خسوف» که اجرای پیشین آن در سال ۱۳۸۲ انجام شد، این بار توسط نوازندگانی اجرا شد که چندان از آشنایی‌شان با هم نمی‌گذرد؛ گروه کر نیز اگرچه چند ستاره شناخته‌شده دارد، اما اغلب اعضای آن همچنان اولین تجربه‌های حضور روی صحنه را پشت سر می‌گذارند. در شرایطی که اجرای قطعات ارکستر ملی نیز (به ‌دلیل ادغام دو ارکستر) بر دوش اعضای ارکستر سمفونیک سنگینی می‌کند، این اجرا بدون همراهی هیچ نوازنده خارجی ـ برخلاف اجرای پیشین ـ روی صحنه رفت.

به‌گمان من، آرش امینی، رهبر این ارکستر که سابقه چندساله‌ای در رهبری ارکستر سمفونیک صداوسیما دارد و به ‌طور محدود نیز خارج از ایران رهبری ارکستر را تجربه کرده، بزرگ‌ترین چالش هنری زندگی‌اش را در این اثر پشت سر گذاشت. تردیدی نیست که اجرای ۱۵ و ۱۶ مرداد، هم‌سنگ ضبط پیشین این اثر نبود؛ هم به ‌دلیل توانایی ارکستر که نوازندگان قدیمی‌اش به تعداد انگشتان دست نمی‌رسند و هم به ‌خاطر گروه کری که در ضبط پیشین، با کمک استاد کاردان و باتجربه آواز کلاسیک، زنده‌یاد فلورانس لیپت، مهارت بالایی در اجرا از خود نشان داد. با این ‌حال، نباید از توانایی‌های برجسته نوازندگان کلارینت، ابوا و ترومپت غافل شد که بخش‌های دشوار این اثر را در سطحی عالی اجرا کردند. 

«خسوف» بی‌تردید یکی از درخشان‌ترین … …