بازار
درواقع، نام‌گذاری هفتم آبان به‌عنوان روز کوروش، ریشه‌ای در یک مناسبت رسمی و تاریخی باستانی ندارد، بلکه در دوره معاصر شکل گرفته و گسترش یافته است. این مناسبت با روز ورود کوروش بزرگ به بابل در سال ۵۳۹ پیش از میلاد و رفتار او پس از فتح این شهر ارتباط دارد.
منبعی که مبنای انتخاب ۲۹ اکتبر، برابر با هفتم آبان، به‌عنوان روز کوروش قرار گرفته، یک سند باستانی به نام سالنامه بابلی یا «گاه‌نگار نبونعید» است که رویدادهای دوران آخرین پادشاهی بابل و فتح این سرزمین به دست ایرانیان را ثبت کرده است. براساس این سند، کوروش در ۲۹ اکتبر سال ۵۳۹ پیش از میلاد وارد شهر بابل شد؛ تاریخی که با هفتم آبان در تقویم شمسی تطبیق داده می‌شود.
ورود کوروش به بابل از این جهت اهمیت دارد که، براساس روایت‌های تاریخی، او پس از فتح این شهر، برخلاف بسیاری از فاتحان دوران باستان، به کشتار و غارت مردم دست نزد. ورود او با پذیرش مردم شهر همراه شد و به گفته منابع تاریخی، جان خاندان سلطنتی و دیگر مقام‌های حکومتی، فرماندهان و سربازان هم در امان ماند. این رویداد و سیاست‌های کوروش پس از فتح بابل، بعدها به‌عنوان نمونه‌ای از رویکرد انسانی و مداراگرانه او مورد توجه قرار گرفت.
در همین زمینه، متنی بر روی یک کتیبه استوانه‌ای نوشته شد که به منشور کوروش شهرت دارد. این اثر که در سنت کتیبه‌نویسی بابلی جای می‌گیرد، یکی از مهم‌ترین اسناد تاریخی مرتبط با دوران کوروش است و در دوران معاصر، به‌ویژه به‌عنوان نمادی از رواداری و رفتار انسانی او شناخته شده است.
اما نام‌گذاری هفتم آبان به‌عنوان روز کوروش از کجا آغاز شد؟ …
