این حرکت ساده دقیقاً همان چیزی است که او به آن نیاز داشت: «دیده شدن». این صحنه یکی از صدها و شاید هزاران صحنهای باشد که نشان میدهد در جامعه امروز، اشیا دیگر فقط وسیله نیستند، بلکه ابزاری برای پیامرسانیاند. در حقیقت ساعت، کیف، عینک یا حتی یک خودکار ساده، حالا به جای صاحبشان، در حال حرف زدن درباره جایگاه و هویت آنها هستند.
وقتی اشیا جای حرف زدن ما را میگیرند
مشکل ازجایی شروع میشود که در شهر بزرگی مثل تهران، معرفی کردن خودمان با توانایی، اخلاق یا دانش، زمان میبرد و گاهی هیچوقت کامل نمیشود. کسی که برای کسب تخصصش سالها زحمت کشیده، در یک برخورد 10دقیقهای نمیتواند آن را نشان دهد؛ اما یک لوگوی آشنا، در سه ثانیه خوانده میشود.به همین دلیل، میدان نمایش از تن و بدن به دستها و وسایل انتقال پیدا کرده است. دیگر بحث فقط لباس نیست. کسی که پول یک کاپشن «برند» را ندارد، ممکن است کیف یا ساعت یا عطرش را نشان بدهد. حتی خودکار هم وارد این بازی شده است؛ در جلسهای اداری، خودکاری که روی میز گذاشته میشود، بیآنکه کسی حرفی بزند، درباره جایگاه صاحبش اظهارنظر میکند. این پز اجتماعی حتی گاهی ممکن است با وسایلی باشد که «اصل» نیستند و به اصطلاح «فیک» هستند!
رضا ۳۱ساله و کارمند یک شرکت خصوصی در تهران، همان کسی است که در آن کافه ساعتش را با افتخار نشان داد. او در گفتوگو با «هفتصبح» میگوید: «ساعتم اصل نیست، خودم میدانم. اگر بخواهم اصلش را بخرم باید حقوق دو ماهم را بدهم! ولی وقتی کسی از من ساعت میپرسد، حس میکنم یک چیزی را ثابت کردهام. انگار نه درباره ساعت، بلکه درباره خودم سوال پرسیده بودند.» او کمی مکث میکند و اضافه میکند: «شاید مسخره باشد، اما بعد از آن جلسه، رفتار طرف مقابل با من فرق کرد.»
وقتی فیک گران از بینام خوب جلو میزند …


دانلود از کافه بازار
















































































