به نقل از مدیکالاکسپرس، سطح شاخص توده بدنی همیشه یک نقش محوری را در تعیین واجد شرایط بودن و اولویت برای جراحی چاقی متابولیک داشته است. این جراحیها که روی معده انجام میشوند، به افراد در کاهش وزن و درمان بیماریهایی مانند دیابت نوع ۲ کمک میکنند.
یک پژوهش جدید نشان داده است، افرادی که برای جراحی چاقی متابولیک واجد شرایط در نظر گرفته میشوند، به رغم داشتن شاخص توده بدنی مشابه، تفاوت قابل توجهی را در بار بیماری (تعداد و شدت بیماریها) و خطرات مرتبط با جراحی دارند.
پژوهشگران با بررسی دادههای بالینی هزاران داوطلب جراحی چاقی و بهکارگیری تعاریف جدید چاقی توانستند سلامت زمینهای داوطلبان را بهتر درک کنند. این کار میتواند پیامدهای مهمی را برای درمان بیماران و اولویتبندی آنها برای جراحی در آینده داشته باشد.
این گروه پژوهشی به سرپرستی پروفسور «فرانچسکو روبینو»(Francesco Rubino) رئیس بخش جراحی متابولیک و چاقی در «کینگز کالج لندن»(King's College London)، دادههای بالینی ۲۳۱۶ داوطلب جراحی را در چهار مرکز تخصصی واقع در انگلستان، فرانسه، اسپانیا و برزیل بررسی کردند.
آنها تعاریف جدید چاقی را اعمال کردند که به شرح زیر هستند.
۱. چاقی بالینی با ارائه شواهد روشن مبنی بر این که چربی اضافی یا چاقی مفرط باعث آسیب رسیدن به اندامها میشود.
۲. چاقی پیشبالینی که در آن عملکرد اندامها با وجود چربی اضافی حفظ میشود.
از بین داوطلبان جراحی، ۷۳.۸ درصد چاقی بالینی و ۲۶.۲ درصد چاقی پیشبالینی داشتند. بیماران مبتلا به چاقی بالینی به رغم داشتن شاخص توده بدنی مشابه، خطرات مرتبط با جراحی و بیماریهای قلبی-عروقی بیشتری داشتند. همچنین، خطر کلی مرگ در آنها بالاتر بود.
این یافتهها نشان میدهند که تمایز قائل شدن بین چاقی بالینی و پیش بالینی، اطلاعات کلیدی را درباره وضعیت سلامت و خطرات جراحی آشکار میکند که شاخص توده بدنی به تنهایی نمیتواند آنها را نشان دهد.
روبینو گفت: این پژوهش نشان میدهد که تمایز بین چاقی بالینی و پیشبالینی حتی در میان داوطلبان جراحی با سطوح بسیار بالای شاخص توده بدنی نیز از نظر بالینی معنادار است زیرا شاخص توده بدنی به تنهایی نمیتواند به ما بگوید چه کسی به بیماری فعال مبتلاست. اکنون ضروری است که پژوهشها و بررسیهای جراحی آینده به طور سیستماتیک وضعیت چاقی بالینی یا پیشبالینی بیماران را گزارش دهند تا تفسیر مناسبی از ایمنی، اثربخشی و مقرونبهصرفه بودن جراحی در زمینه بالینی ارائه شود.
«کمیسیون دیابت و غدد درونریز چاقی بالینی لنست» در سال ۲۰۲۵ یک چارچوب تشخیصی جدید را پیشنهاد کرد. این چارچوب، بین چاقی بالینی و چاقی پیشبالینی تمایز قائل شد. پژوهشگران در این پژوهش جدید دریافتند که تفاوتهای وضعیت بیماری در شاخص توده بدنی منعکس نشده است. به عنوان مثال، در انگلستان شاخص توده بدنی در افراد مبتلا به چاقی بالینی تقریباً ۴۷.۵ و در افراد مبتلا به چاقی پیشبالینی ۴۸.۵ بود. با وجود این، افراد مبتلا به چاقی بالینی تقریباً ۱۰ سال مسنتر بودند و خطرات مرگ، بیماریهای قلبی-عروقی و عوارض مرتبط با جراحی به طور قابل توجهی در آنها بالاتر بود.
پژوهشگران معتقدند که برای بیماران مبتلا به چاقی بالینی، جراحی در درجه اول نشاندهنده درمان بیماری تثبیتشده است. از سوی دیگر، برای افرادی که به چاقی پیشبالینی مبتلا هستند، هدف اصلی ممکن است کاهش خطرات سلامتی در آینده باشد. شناخت این تمایز میتواند به پزشکان در برنامهریزی جراحی و همچنین انتخاب و اولویتبندی کاندیداهای جراحی کمک کند.
این پژوهش در مجله «JAMA Network Open» به چاپ رسید.
