«کمجان» هنوز جان دارد

بخش بزرگی از تالاب‌های فارس با خشکی و کم‌آبی روبه‌رویند؛ پریشان بی‌آب است، بختگان کمتر از ۱۰ درصد آب دارد و ۶ تالاب دیگر خشکیده‌اند. اما در این اقلیم، کمجان هنوز زنده است؛ پهنه‌ای آبی در شمال روستای کمجان شهرستان خرامه که پس‌از نزدیک به دو دهه ایستادگی تشکل احیاکنندگان تالاب بین‌المللی کمجان، پشت آب‌بندهایش هنوز آب دارد و نیزارهایش به پرندگان پناه می‌دهند. همسایه‌های این تالاب هم با تیرهای برق چوبی برای لک‌لک‌ها آشیانه ساخته‌اند، چون معتقدند این بازگشت تصادفی نیست. در این قاب، همراه مردمی که برای نجات تالاب ایستاده‌اند، نام «سیروس زارع» بیشتر شنیده می‌شود؛ دبیر این تشکل و چهره‌ای که در سال‌های اخیر «قهرمان تالابی کشور» شناخته شد. او و همراهانش، وقتی کمجان در آستانه فراموشی کامل بود، مسیر احیا را آغاز کردند؛ با دانش بومی، همراهی جامعه محلی و این باور که تالاب را می‌توان از دل خشکی بازگرداند. زارع در این گفت‌وگو از حال‌و‌روز این روزهای کمجان می‌گوید.

  لک‌لک‌‌ها امید را بازگردادند

 

زارع به «پیام ما» می‌گوید روزهایی بود که او و همراهانش با بیل و بیلچه به بستر خشک‌شده تالاب می‌رفتند، بعضی‌ها کارشان را به سخره می‌گرفتند و می‌گفتند: «این‌ها زوال عقل گرفته‌اند، مگر می‌شود در بیابان آب جمع کرد؟» اما آن‌ها کار را ادامه دادند؛ حتی وقتی پای پرونده‌های قضایی، تهدید و درگیری با شکارچیان به میان آمد و در مواردی کار به تیراندازی کشید. حالا پس‌از سال‌ها تلاش، آب در بخش‌هایی از کمجان جمع می‌شود، پرندگان بازگشته‌اند و لک‌لک‌هایی که سال‌ها از منطقه دور مانده بودند، دوباره دیده می‌شوند.

زارع می‌گوید: «این بازگشت گواهی است بر اینکه طبیعت، اگر فرصت و شرایط لازم را پیدا کند، هنوز می‌تواند بخشی از آنچه را از دست داده باز یابد.» …