اقتصادنیوز: اواسط دهه ۹۰، سیاستگذار در حوزه بافتهای فرسوده، ایده بازآفرینی شهری را مطرح کرد. در این ایده، موضوع نوسازی بافت قرار بود فقط به «ساختمان و کلنگ و تخریب و نوسازی خانه» محدود نشود، بلکه «بهسازی محلههای سکونت از طریق تامین سرانههای خدماتشهری» در اولویت باشد.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش اقتصادنیوز به نقل از دنیای اقتصاد، ایده «بازآفرینی شهری» بعد از یک دهه پیادهسازی در نقاط اصلی «سکونت بدمسکنها» در شهرهای ایران، هنوز «پختهسازی» نشده است و در آخرین سکانس از این نوع مواجهه دولت، از نوع دولت مرکزی یا محلی (شهرداری)، در تهران یک طرح برای ساکنان یکی از سکونتگاههای غیررسمی در حال اجراست که «مخاطرات احتمالی» آن میتواند هدف اولیه را به ضدخود تبدیل کند. بازآفرینی شهری به دنبال چندین سیاست موفق و ناموفق در بافتهای فرسوده و سکونتگاههای غیررسمی، در اواسط دهه۹۰ مطرح شد. خبر مرتبط پیامد جنگ برای بازار مسکن/ بازار در حال تغییر است، نه لزوماً بهبود/ چه تعداد خانوار دیگر توان خرید خانه خواهند داشت؟/ هزینه واقعی رکود را چه کسی میپردازد؟
اقتصادنیوز: یکی از مهمترین آثار جنگ بر بازار مسکن، تغییر معیار تصمیمگیری است. در شرایط عادی، خریدار عمدتا درباره قیمت، متراژ، موقعیت و کیفیت ساختمان تصمیم میگیرد. اما در شرایط نااطمینان، «ریسک» نیز به یکی از متغیرهای اصلی تصمیم تبدیل میشود.
بررسیهای «دنیایاقتصاد» درباره راز شکست این ایده نشان میدهد، «سایه سنگین دولتها روی طرح بازآفرینی»، نوع دیگری از مداخلهای شبیه «مسکنمهر» را در بازار مسکن بهوجود آورد و همین انحراف سیاستگذار از نقش اصلی خود به «ناکامی در بازآفرینی» منجر شد. عدم «صرفه اقتصادی» در بافتفرسوده
بافتهای فرسوده محل سکونت حدود ۱۰میلیون نفر است که تا پیش از آن، عمده نوسازیها به صورت «جابهجایی ساکنان در قالب نوسازی محله فرسوده و سپس بازگرداندن اهالی» انجام میگرفت. در عین حال، دولتها با «مداخله در سازوکار نوسازی بافتفرسوده»، باعث میشدند «مشارکت ساکنان بافت در فرآیند نوسازی» سهمی پیدا نکند و همین عدم مشارکت به «پارهشدن پیوندهای اجتماعی دیرینه در محله» از طریق «عدم بازگشت همه ساکنان به محله نوسازیشده» منجر میشد. …
